EWANGELIA NA DZIEŃ 09.08.2026
NIEDZIELA XIX ZWYKŁA
Wspomnienie Teresy Benedykty od Krzyża
EWANGELIA (Mt 14, 22-33)
Jezus chodzi po jeziorze
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Gdy tłum został nasycony, zaraz Jezus przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, zanim odprawi tłumy. Gdy to uczynił, wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł, a On sam tam przebywał.
Łódź zaś była już o wiele stadiów oddalona od brzegu, miotana falami, bo wiatr był przeciwny. Lecz o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się, myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli.
Jezus zaraz przemówił do nich: «Odwagi! To Ja jestem, nie bójcie się!»
Na to odezwał się Piotr: «Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!»
A On rzekł: «Przyjdź!» Piotr wyszedł z łodzi i krocząc po wodzie, podszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: «Panie, ratuj mnie!»
Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: «Czemu zwątpiłeś, człowiecze małej wiary?»
Gdy wsiedli do łodzi, wiatr się uciszył. Ci zaś, którzy byli w łodzi, upadli przed Nim, mówiąc: «Prawdziwie jesteś Synem Bożym».
Oto słowo Pańskie.
🌊 Komentarz do Ewangelii (Mt 14, 22-33) — Jezus chodzi po jeziorze
Noc, wzburzone jezioro, silny wiatr i łódź miotana falami — oto obraz sytuacji, w której znaleźli się uczniowie. Wydaje się, że są sami. A jednak właśnie wtedy przychodzi do nich Jezus, krocząc po wodzie.
Uczniowie przestraszyli się, lecz Chrystus mówi: „Odwagi! Ja jestem, nie bójcie się!” Te słowa są także dla nas. Ile razy w naszym życiu pojawia się burza, której nie potrafimy uciszyć? Ile razy lęk podpowiada nam, że Bóg jest daleko?
Piotr prosi Jezusa, aby pozwolił mu przyjść do Niego po wodzie. Dopóki patrzy na Chrystusa, idzie. Kiedy jednak zaczyna patrzeć na wiatr i fale, ogarnia go lęk i zaczyna tonąć. To bardzo ważna lekcja dla naszej wiary: kiedy patrzymy przede wszystkim na trudności, tracimy odwagę; kiedy patrzymy na Jezusa, odnajdujemy siłę.
Piotr woła: „Panie, ratuj mnie!” I Jezus natychmiast wyciąga rękę. Nie gani go za to, że zawołał o pomoc. Chwyta go i ratuje.
Także nasze życie bywa podobne do łodzi na wzburzonym jeziorze. Choroby, cierpienie, samotność, troski o rodzinę, niepewność jutra czy doświadczenie straty mogą sprawić, że wydaje nam się, iż za chwilę utoniemy. Ale Chrystus nie opuszcza swojej łodzi.
Może czasem pozwala, aby wiatr mocno zawiał, lecz nie pozwala, aby człowiek, który Mu ufa, został bez nadziei.
Dzisiejsza Ewangelia uczy nas więc prostego aktu wiary: nie patrz przede wszystkim na fale — patrz na Jezusa. A kiedy poczujesz, że toniesz, nie wstydź się wołać: „Panie, ratuj mnie!” On jest blisko. Jego ręka jest silniejsza od każdej burzy.
To jest Ewangelia dla nocy, w których nie widać brzegu.
1. Jezus każe wejść w burzę.
Zwróć uwagę: to sam Jezus "przynaglił" uczniów, żeby wsiedli do łodzi. Wiedział, że będzie wiatr przeciwny. Nie zabiera nas z jeziora, ale każe przez nie płynąć. Doświadczenie Kościoła, małżeństwa, Twojego życia - to często wiosłowanie pod wiatr. A On w tym czasie sam jest na górze i się modli. Za Ciebie. To, że Go nie widzisz i nie czujesz, nie znaczy, że o Tobie zapomniał. On właśnie wtedy wstawia się za Tobą u Ojca.
2. Przychodzi o czwartej straży.
Czwarta straż nocna to między 3:00 a 6:00 rano. Najciemniejszy moment, tuż przed świtem. Kiedy uczniowie są już wykończeni walką z falami. Jezus nigdy się nie spóźnia, ale często przychodzi w ostatniej chwili. I przychodzi w sposób, który na początku jeszcze bardziej przeraża - idąc po tym, co nas przeraża. On chodzi po Twoim lęku, po Twojej chorobie, po Twoich długach, po chaosie w rodzinie. To, co dla Ciebie jest przepaścią, dla Niego jest chodnikiem.
Boją się, bo myślą, że to zjawa. Ile razy Bóg przychodzi Ci z pomocą, a Ty bierzesz to za zagrożenie?
Wtedy padają najważniejsze słowa w całej Ewangelii: "Odwagi! To Ja jestem - Ego eimi - Nie bójcie się!" To jest Imię Boga. To samo, które usłyszał Mojżesz w krzaku. On mówi: Ja Jestem w Twojej burzy. To wystarcza.
3. Piotr - czyli każdy z nas.
Tylko Piotr ma odwagę powiedzieć: "Panie, jeśli to Ty, każ mi przyjść". I dzieje się cud - dopóki patrzy na Jezusa, woda go niesie. Fizyka przestaje obowiązywać.
Tonąć zaczyna w momencie, gdy przenosi wzrok z Jezusa na wiatr. To jest diagnoza naszej małej wiary. Wiara nie polega na tym, że nie ma wiatru. Wiatr jest i będzie silny. Wiara polega na tym, by wpatrywać się nie w wiatr, ale w Jezusa.
I nawet gdy tonie, wystarczy jeden krzyk, najkrótsza i najpiękniejsza modlitwa chrześcijanina: "Panie, ratuj mnie!" Jezus natychmiast wyciąga rękę. Nie robi wykładu, nie czeka aż Piotr się nauczy pływać. Chwyta.
Na końcu wiatr cichnie dopiero wtedy, gdy obaj wsiadają do łodzi. Jezus nie zawsze od razu ucisza burzę na zewnątrz. Najpierw ucisza burzę w Tobie, biorąc Cię za rękę. A wyznanie wiary rodzi się dopiero po przejściu przez lęk: "Prawdziwie jesteś Synem Bożym".
Zadaj sobie dziś pytanie: na co patrzysz? Na wiatr, czy na Jezusa?
Panie Jezu,
Ty kazałeś mi wsiąść do łodzi mojego życia,
choć wiedziałeś, że zerwie się przeciwny wiatr.
Czasem jest noc, jestem zmęczony wiosłowaniem,
nie widzę brzegu i wydaje mi się, że zostałem sam na jeziorze.
Przyjdź do mnie o czwartej straży mojej nocy.
Przyjdź, krocząc po tym, co mnie przeraża.
Gdy boję się i biorę Cię za zjawę, powiedz znowu do mojego serca:
"Odwagi! To Ja jestem, nie bój się!"
Daj mi odwagę Piotra, by wyjść z bezpiecznej łodzi moich przyzwyczajeń
i iść do Ciebie po wodzie.
A gdy zwątpię i zacznę tonąć w lęku, w grzechu, w zwątpieniu,
usłysz mój krzyk: Panie, ratuj mnie!
Wyciągnij natychmiast swoją rękę.
Chwyć mnie mocno, bo moja wiara jest mała.
Wejdź do łodzi mojego życia, a wtedy uciszy się wiatr.
Prawdziwie Ty jesteś Synem Bożym.
Tobie ufam i Ciebie uwielbiam, dziś i na wieki.
Amen.
Komentarze
Prześlij komentarz
Tutaj można wpisywać swoje intencje