III NIEDZIELA WIELKANOCNA,
EWANGELIA (Łk 24, 13-35)
Poznali Chrystusa przy łamaniu chleba
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
W pierwszy dzień tygodnia dwaj uczniowie Jezusa byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej o sześćdziesiąt stadiów od Jeruzalem. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były jakby przesłonięte, tak że Go nie poznali.
On zaś ich zapytał: «Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze?» Zatrzymali się smutni. A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: «Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało».
Zapytał ich: «Cóż takiego?»
Odpowiedzieli Mu: «To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu; jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A my spodziewaliśmy się, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Ale po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało. Nadto, jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje. Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli».
Na to On rzekł do nich: «O, nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?» I zaczynając od Mojżesza, poprzez wszystkich proroków, wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego.
Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: «Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił». Wszedł więc, aby zostać wraz z nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy otworzyły się im oczy i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili między sobą: «Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?»
W tej samej godzinie zabrali się i wrócili do Jeruzalem. Tam zastali zebranych Jedenastu, a z nimi innych, którzy im oznajmili: «Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi». Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze i jak Go poznali przy łamaniu chleba.
Oto słowo Pańskie.
KOMENTARZ
🌿 Komentarz do Ewangelii (Łk 24, 13–35) –
Poznali Chrystusa przy łamaniu chleba
Uczniowie idący do Emaus są obrazem każdego z nas. Niosą w sercu zawód, rozczarowanie i pytania bez odpowiedzi. Ich nadzieje związane z Jezusem zdają się rozbite. A jednak właśnie w tej drodze — w smutku i zagubieniu — dołącza do nich Zmartwychwstały.
Jezus nie narzuca się od razu. Najpierw słucha. Pozwala uczniom wypowiedzieć ból. Potem cierpliwie wyjaśnia Pisma — pokazuje, że cierpienie nie było końcem, ale drogą do chwały. Ich serca zaczynają „pałać”, choć jeszcze Go nie rozpoznają.
Moment przełomowy przychodzi przy stole — „przy łamaniu chleba”. To tam otwierają się ich oczy. Rozpoznają Jezusa w prostym geście, który znają z Ostatniej Wieczerzy. Eucharystia staje się miejscem spotkania ze Zmartwychwstałym.
Ta Ewangelia przypomina:
Chrystus jest blisko — szczególnie wtedy, gdy wydaje się nieobecny. Idzie z nami w codzienności, mówi przez Słowo i objawia się w Eucharystii. A kiedy Go rozpoznamy — nie możemy tego zatrzymać dla siebie. Jak uczniowie, wracamy, by dzielić się radością.
🎶 Pieśń: „Zostań z nami, Panie”
Gdy droga długa, serce drży,
a w oczach cień zwątpienia trwa,
Ty idziesz cicho obok mnie,
choć nie poznaję Twoich dróg.
Zostań z nami, Panie mój,
gdy zapada zmroku czas.
W łamaniu chleba daj się poznać,
rozpal wiarę jeszcze raz.
Gdy słowo Twoje brzmi jak ogień,
co serce budzi z martwych chwil,
Ty uczysz mnie rozumieć sens,
że krzyż prowadzi ku światłu dni.
Przy stole łaski, w chlebie prostym,
otwierasz oczy duszy mej,
już wiem, że jesteś, żyjesz, trwasz,
i nigdy nie opuszczasz mnie.
Więc biegnę dzielić dobrą wieść,
że żyje Pan, że blisko jest,
i każdy, kto Go szuka dziś,
odnajdzie światło pośród łez.
Zostań z nami, Panie mój,
gdy zapada zmroku czas.
W łamaniu chleba daj się poznać,
rozpal wiarę jeszcze raz.
Panie Jezu,
który idziesz obok mnie nawet wtedy, gdy Cię nie rozpoznaję,
dziękuję Ci za Twoją cierpliwą obecność.
Gdy moje serce jest pełne smutku i zwątpienia,
zostań ze mną i rozjaśnij moje myśli swoim Słowem.
Rozpal we mnie wiarę, która nie gaśnie,
i nadzieję, która prowadzi przez ciemność.
Daj mi oczy otwarte,
abym umiał rozpoznać Cię w łamaniu chleba,
w Eucharystii, w drugim człowieku,
i w zwyczajnych chwilach mojego dnia.
Spraw, abym – jak uczniowie z Emaus –
nie zatrzymywał radości dla siebie,
lecz z odwagą dzielił się Tobą z innymi.
Zostań ze mną, Panie,
bo ma się ku wieczorowi mojego dnia.
Amen.
