Żywot św. Bonawentury

 Żywot św. Bonawentury (1221-1274)  

Biskup, kardynał, Doktor Seraficki  

1. Młodość i cudowne uzdrowienie

Giovanni di Fidanza urodził się ok. 1221 r. w Bagnoregio koło Viterbo we Włoszech. Jako dziecko ciężko zachorował. Matka złożyła ślub, że jeśli wyzdrowieje, odda go na służbę Bogu. Chłopca zawieziono do św. Franciszka z Asyżu, który modląc się nad nim zawołał: O buona ventura! – „O szczęśliwe przeznaczenie!”. Od tych słów wzięło się jego zakonne imię – Bonawentura.

2. Studia i wstąpienie do franciszkanów

Ok. 1235 r. udał się do Paryża na studia. Tam, mając ok. 22 lata, wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych. Śluby złożył w 1243 r. Był uczniem Aleksandra z Hales, słynnego teologa. W 1253 r. sam zaczął wykładać na Uniwersytecie Paryskim. Jego mądrość, pokora i żarliwość zjednały mu przydomek „Doktor Seraficki” – od serafinów, aniołów płonących miłością Bożą.

3. Generał zakonu franciszkańskiego

W 1257 r., mając zaledwie 36 lat, został wybrany generałem franciszkanów. Zakon przeżywał wtedy kryzys: spory o ubóstwo, konflikty z klerem diecezjalnym, podziały wewnętrzne. Bonawentura przez 17 lat rządów uporządkował wspólnotę. Napisał Konstytucje narbońskie – zbiór praw dla zakonu. Z jego polecenia powstał też oficjalny życiorys św. Franciszka – Legenda maior, który uspokoił spory o dziedzictwo Założyciela. Dzięki niemu franciszkanie przetrwali i się umocnili. Mówiono o nim „drugi założyciel zakonu”.

4. Kardynał i biskup Albano

Papież Grzegorz X bardzo cenił Bonawenturę. W 1273 r. mianował go kardynałem i biskupem Albano pod Rzymem. Legenda mówi, że wysłannicy papiescy zastali go, gdy mył naczynia w klasztorze. Z pokory kazał im powiesić kapelusz kardynalski na drzewie, aż skończy pracę.

5. Sobór w Lyonie i śmierć

Głównym zadaniem Bonawentury jako kardynała było przygotowanie II Soboru Lyońskiego w 1274 r. Jego celem była unia z Kościołem greckim. Bonawentura był jedną z najważniejszych postaci soboru. To głównie dzięki jego teologii i łagodności Grecy zgodzili się na unię. Niestety, w trakcie obrad ciężko zachorował. Zmarł 15 lipca 1274 r., opłakiwany nawet przez delegatów greckich. Papież Grzegorz X odprawił mszę pogrzebową i powiedział o nim: „Spadł wielki filar Kościoła”.

6. Dziedzictwo teologiczne

Bonawentura łączył głęboką naukę z mistyką. Dla niego cała teologia miała prowadzić do miłości Boga. Główne dzieła:

Itinerarium mentis in Deum - Droga duszy do Boga przez kontemplację świata

Breviloquium - Zwięzły wykład całej teologii

Lignum vitae - Rozważania o męce Chrystusa

Komentarz do Sentencji - Jego najważniejsze dzieło teologiczne

Jego myśl to synteza św. Augustyna i św. Franciszka: świat jest „księgą”, która prowadzi do Boga, a rozum musi być oświecony wiarą.

7. Kult i tytuły

Kanonizowany w 1482 r. przez Sykstusa IV. W 1588 r. Sykstus V ogłosił go Doktorem Kościoła. Wspomnienie liturgiczne: 15 lipca. 

Patronat: teologów, franciszkanów, Bagnoregio, chorych na jelita.  

Św. Bonawentura pokazał, że wielka nauka i głęboka pokora mogą iść w parze. Jak mawiał: „Najlepszym nauczycielem jest nie ten, kto wiele wie, ale ten, kto wiele kocha”. św. Franciszek z Asyżu