Częstochowska

CZĘSTOCHOWSKA

  Nie podpatrzy ludzkie oko

  Tajemnicy Twego cudu!

  Podniesionaś tak wysoko

  Czarem wspomnień,wiarą ludu,

  Że tam,gdzie lśni Twa potęga,

  Już rozumu grot nie sięga.

  Złoty obłok Cię zasłania...

  Za obłokiem jakby słońce...

  Iść w te blaski duch się wzbrania

  I śle tylko modłów gońce;

  Bo modlitwa tylko zdoła

  Myślą skrzydła dać anioła.

  Gdyby zebrać w jedno łoże

  Łzy, co płyną Tobie w dani,

  Wielkich bólów ludzkich morze

  Zgasiłoby żar otchłani;

  I Bóg może łzami tymi

  Zmyłby grzechy naszej ziemi.

  Gdyby skupić wszystkie blaski,

  Wszystkie dobra i pociechy,

  Które rozsiał dar Twej łaski-

  I na trony, i na strzechy,

  Światła tego by starczyło,

  By dzień zatlić - pod mogiłą.

  Tu namiętność,ówdzie nędza

  Falom życia szaleć każą;

  Częstochowska szał rozpędza

  Miłościwą Swoją  twarzą;

  Na świat cisza idzie od Niej,

  W której naród kroczy zgodniej.

  Gdy najbardziej huczy morze,

  Wśród skał skrytych i wśród zgliszczy,

  Biała wieża na klasztorze

  Jak latarnia morska błyszczy...

  Iluż to już pokoleniom

  Jesteś lekiem, rosą, manną!

  Ilu smutkom ,ilu cieniom

  Gwiazdą stajesz się zaranną!

  Przez posępny ciąg stuleci

  Twój, jak słońce,obraz świeci.

  Obciążonaś srebrem,złotem;

  Sukienkami perłowymi,

  Lecz najdroższym Twym klejnotem:

  Miłość całej naszej ziemi;

  Jak szeroka i jak długa

  Jest - poddanka Twa i sługa.

  Twój jest obraz, jak zwierciadło

  Promieniste, choć w ukryciu;

  Światło Boże, gdy nań padło,

  Nam odsyłasz je w odbiciu,

  By zaś trafić do bram nieba,

  Światła , światła nam potrzeba!...

                      Wiktor Gomulicki