MATKA BOŻA KRÓLOWA POLSKI

Z dawna Polski Tyś Królową, Maryjo!
Ty za nami przemów słowo, Maryjo!
Ociemniałym podaj rękę,
Niewytrwałym skracaj mękę,
Twe Królestwo weź w porękę, Maryjo!

2. Gdyś pod krzyżem Syna stała, Maryjo!
Tyleś, Matko, wycierpiała, Maryjo!
Przez Twego Syna konanie
Uproś sercom zmartwychwstanie,
W ojców wierze daj wytrwanie, Maryjo!

3. Z dawna Polski Tyś Królową, Maryjo!
Ty za nami przemów słowo, Maryjo!
Miej w opiece naród cały,
Który żyje dla Twej chwały,
Niech rozwija się wspaniały, Maryjo!

Częstochowskiej Pani

    

Od Tatr aż do morza

Maryi spiewamy

kwiaty polskiej ziemi

u Jej stop składamy

    

Czestochowskiej Pani

z serdecznym pokłonem

wszystkie modlitw kwiaty

skladamy przed tronem

    

Pani Nieba, Ziemi

I Królowej Polski

wraz z pieśnią niesiemy

swą miłość i troski

   

 I składamy serca

polskie u Twych stóp

aby Bożej łaski

kraj nasz doznać mógł

  

Pieśń o Najświętszej Pannie Częstochowskiej

Witaj Jutrzenko rano powstająca,

Śliczna jak miesiąc, jak słońce świecąca!

Ty świecisz w miłej światu Częstochowie,

Gdzie czołem biją świata monarchowie.

Tobie z dwunastu gwiazd koronę dano,

Panią Cię świata wszystkiego podano;

Na Jasnej Górze jaśniejsza nad słońce –

Tu lud upada do nóg swej Patronce.

Pocieszycielko ludzi utrapionych!

Do Ciebie, Panno, w nędzach niezliczonych

Lud się ucieka i prosi serdecznie,

By za przyczyną Twoją żył bezpiecznie.

Pamiętaj, Panno, na polską Koronę,

Którąś raz wzięła pod swoją obronę:

Wszakżeś jest polską Maryja Królową,

Której Bóg oddał za tron Częstochową.

Tam Twoje serce, kędy skarb przebywa,

Gdzie królewski stół Twój obraz nakrywa:

Niech odrobiny z niego nam spadają,

Twoi synowie niech głodu nie znają.

Otwórz Twój skarbiec, niech mamy te dary,

Któreś Ty synom dawała bez miary:

Niech dziatki Twoje doznają Twej mocy,

Strzeż nas, o Panno, jak we dnie tak w nocy.

(Franciszek Karpiński 1741–1825)

Pan Tadeusz, Inwokacja (fragment)

Panno Święta, co Jasnej bronisz Częstochowy

I w Ostrej świecisz Bramie! Ty, co gród zamkowy

Nowogródzki ochraniasz z jego wiernym ludem!

Jak mnie dziecko do zdrowia powróciłaś cudem

(Gdy od płaczącej matki pod Twoję opiekę

Ofiarowany, martwą podniosłem powiekę

I zaraz mogłem pieszo do Twych świątyń progu

Iść za wrócone życie podziękować Bogu),

Tak nas powrócisz cudem na Ojczyzny łono.

Tymczasem przenoś moję duszę utęsknioną

Do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych,

Szeroko nad błękitnym Niemnem rozciągnionych;

Do tych pól malowanych zbożem rozmaitem,

Wyzłacanych pszenicą, posrebrzanych żytem;

Gdzie bursztynowy świerzop, gryka jak śnieg biała,

Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała,

A wszystko przepasane, jakby wstęgą, miedzą

Zieloną, na niej z rzadka ciche grusze siedzą.

(Adam Mickiewicz 1798–1855)

Hymn

Królowo Polski, Królowo Aniołów!

Ty, coś na świecie przebolała tyle,

Gdy Syn Twój zstąpił do ziemskich padołów,

Skróć umęczonej Polsce Twej – mąk chwile!

Królowo Polski, Królowo Aniołów,

Roztocz ponad nią tęczę Twej opieki,

Odwiąż jej ręce od katowskich kołów;

Bądź jej Aniołem, teraz i na wieki!

Królowo Polski, Królowo Aniołów!

Lilio bez zmazy, Ty gwiazdo poranna,

Mieczem boleści siedmiokrotnie ranna,

Wiesz, co rozpaczy wrzący w sercu ołów,

Co krzyż i gwoździe, i rany, i ciernie,

Wiesz, co krwi ziemskiej i łez ziemskich cieki

I jak konania ból boli bezmiernie –

Bądź nam Aniołem, teraz i na wieki!

Królowo Polski, Królowo Aniołów!

Lecz wiesz zarówno, jakim blaskiem płonie

Ukrzyżowany – wniebowzięt po zgonie:

Nie daj nas sieciom piekielnym na połów!

Nieśmiertelnymi na śmierć zbrojna leki,

Wykaż znów śmierci na nas, że jest niczem,

Wskrześ nas, o Pani, przed świata obliczem,

Bądź nam Aniołem, teraz i na wielki!

Królowo Polski, Królowo Aniołów!

Ten świat się rozpadł i rozdziera siebie,

Lecz żadna z jego rozerwanych połów

Już się nie modli, o Mario, do Ciebie!

My jedni tylko, paląc się na stosie,

Wciąż  ślemy modły w Twój bezmiar daleki –

Poznasz, Królowo, poddanych po głosie;

Bądź mym Aniołem, teraz i na wieki!

(Zygmunt Krasiński 1812–1859)