PONIEDZIAŁEK III TYGODNIA WIELKANOCNEGO

 PONIEDZIAŁEK III TYGODNIA WIELKANOCNEGO

EWANGELIA (J 6, 22-29)

Troszczcie się o pokarm, który trwa na wieki

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Nazajutrz po rozmnożeniu chlebów lud, stojący po drugiej stronie jeziora spostrzegł, że poza jedną łodzią nie było tam żadnej innej oraz że Jezus nie wsiadł do łodzi razem ze swymi uczniami, lecz że Jego uczniowie odpłynęli sami. Tymczasem w pobliże tego miejsca, gdzie spożyto chleb po modlitwie dziękczynnej Pana, przypłynęły od Tyberiady inne łodzie.

A kiedy ludzie z tłumu zauważyli, że nie ma tam Jezusa ani Jego uczniów, wsiedli do łodzi, dotarli do Kafarnaum i tam szukali Jezusa. Gdy zaś odnaleźli Go na przeciwległym brzegu, rzekli do Niego: «Rabbi, kiedy tu przybyłeś?».

W odpowiedzi rzekł im Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Szukacie Mnie nie dlatego, że widzieliście znaki, ale dlatego, że jedliście chleb do syta. Zabiegajcie nie o ten pokarm, który niszczeje, ale o ten, który trwa na życie wieczne, a który da wam Syn Człowieczy; Jego to bowiem pieczęcią swą naznaczył Bóg Ojciec».

Oni zaś rzekli do Niego: «Cóż mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Boga?».

Jezus, odpowiadając, rzekł do nich: «Na tym polega dzieło Boga, abyście wierzyli w Tego, którego On posłał».

Oto słowo Pańskie.

📖 Komentarz do Ewangelii (J 6, 22–29)

Dzisiejsza Ewangelia pokazuje ludzi, którzy szukają Jezusa po cudzie rozmnożenia chleba. Jednak Jezus odsłania ich serca: nie szukają Go dlatego, że zobaczyli znak prowadzący do wiary, lecz dlatego, że zostali nasyceni. To bardzo ludzkie – szukać Boga dla tego, co daje, a nie dla tego, kim jest.

Jezus kieruje ich uwagę na coś głębszego: istnieje pokarm, który przemija, i pokarm, który trwa na życie wieczne. Tym pokarmem jest On sam – Jego słowo, Jego obecność, Jego miłość. Zaprasza, by nie zatrzymywać się na tym, co doczesne, ale wejść w relację wiary.

Na pytanie: „Co mamy czynić?” Jezus daje zaskakującą odpowiedź: „Wierzcie w Tego, którego On posłał”. To znaczy, że najważniejszym „dziełem” człowieka nie jest działanie w sensie zewnętrznym, lecz zaufanie Bogu. Wiara staje się fundamentem wszystkiego – ona przemienia serce, porządkuje pragnienia i nadaje sens naszym czynom.

To słowo zaprasza do rachunku serca: czego naprawdę szukam? Czy bardziej darów Boga, czy samego Boga? Czy moja wiara jest żywa, czy tylko okazjonalna?

🎵 Pieśń: „Pokarm, co życie daje”

Szukam Cię, Panie, pośród dróg,

w ciszy i w tłumie świata,

lecz Ty mi mówisz: „serce wznieś,

tam, gdzie trwa łaska Twa”.

Ty jesteś Chlebem, co życie daje,

Ty karmisz duszę na wieki już.

Nie chcę już szukać tego, co znika,

lecz w Tobie, Panie, chcę znaleźć się znów.

Nie samym chlebem żyje człowiek,

lecz słowem, które trwa,

Ty jesteś światłem moich dni,

nadzieją serca dnia.

Ucz mnie wierzyć, choć nie widzę,

ufać w każdy czas,

bo Twoja miłość prowadzi mnie

i przemienia nas.

Gdy świat przemija jak cichy cień,

Ty trwasz na wieki, Panie,

więc moje życie oddaję dziś,

niech w Tobie pozostanie.

🙏 Modlitwa

Panie Jezu,

Ty znasz moje serce i widzisz, czego naprawdę szukam.

Często biegnę za tym, co przemija,

i zapominam o Tym, który daje życie wieczne.

Daj mi łaskę prawdziwej wiary,

abym szukał Ciebie nie dla darów, lecz dla Ciebie samego.

Ucz mnie pragnąć Twojego słowa,

karmić się Twoją obecnością

i odnajdywać w Tobie sens każdego dnia.

Panie, nasyć moje serce

pokarmem, który nie przemija.

Pozwól mi trwać przy Tobie

i wzrastać w zaufaniu do Ciebie.

Amen.