WTOREK IX TYGODNIA ZWYKŁEGO

 EWANGELIA NA DZIEŃ 02.06.2026

WTOREK IX TYGODNIA ZWYKŁEGO

EWANGELIA (Mk 12, 13-17)

Podatek należny cezarowi

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Uczeni w Piśmie i starsi posłali do Jezusa kilku faryzeuszów i zwolenników Heroda, którzy mieli podchwycić Go w mowie. Ci przyszli i rzekli do Niego: «Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i na nikim ci nie zależy. Bo nie oglądasz się na osobę ludzką, lecz drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Czy wolno płacić podatek cezarowi, czy nie? Mamy płacić czy nie płacić?»

Lecz On poznał ich obłudę i rzekł do nich: «Czemu wystawiacie Mnie na próbę? Przynieście mi denara; chcę zobaczyć». Przynieśli, a On ich zapytał: «Czyj jest ten obraz i napis?»

Odpowiedzieli Mu: «Cezara».

Wówczas Jezus rzekł do nich: «Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga».

I byli pełni podziwu dla Niego

Oto słowo Pańskie.

Komentarz do Ewangelii (Mk 12, 13–17)

„Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga.”

Do Jezusa przyszli ludzie, którzy nie szukali prawdy, lecz chcieli Go pochwycić na słowie. Pytanie o podatek było pułapką. Gdyby Jezus powiedział, że nie trzeba płacić podatku – mógł zostać oskarżony przeciw władzy. Gdyby powiedział, że trzeba płacić – wielu uznałoby Go za sprzymierzeńca okupanta.

Jezus nie daje odpowiedzi pełnej gniewu ani politycznych sporów. Prosi o monetę i kieruje uwagę na coś głębszego. Moneta nosi obraz cezara, dlatego należy do porządku ziemskiego. Człowiek jednak nosi w sobie obraz Boga. I właśnie dlatego całe ludzkie serce należy do Stwórcy.

Ta Ewangelia przypomina, że chrześcijanin żyje jednocześnie w świecie i dla Boga. Mamy obowiązki wobec społeczeństwa, pracy i prawa, lecz ponad wszystkim jest wierność Bogu i Jego przykazaniom. Można oddać pieniądz państwu, ale sumienia nie wolno oddać nikomu poza Bogiem.

Jezus pyta dziś każdego z nas: czy moje serce naprawdę należy do Boga? Czy oddaję Mu tylko chwilę modlitwy, czy także decyzje, troski, codzienne życie i miłość?

Pytania do rachunku sumienia:

1. Czy oddaję cezarowi co cesarskie – jestem uczciwy w pracy, płacę co trzeba, nie kombinuję? 

2. Czy nie oddaję cezarowi tego, co Boskie – czy dla spokoju, awansu, opinii nie poświęcam sumienia? 

3. Na czyj obraz patrzę częściej: na twarz z banknotu czy na Oblicze z Krzyża? 

 Modlitwa

Panie Jezu, Mądrości Ojca,  
Wzięli Cię na próbę, a Ty zamieniłeś pułapkę w lekcję wolności.  
Daj mi Twoją przenikliwość.  
Gdy świat stawia mnie przed wyborem: Bóg albo życie, prawda albo kariera, pokaż trzecią drogę – drogę uczciwości i wierności.  
Naucz mnie oddawać cezarowi co cesarskie:  
pracę rzetelną, słowo prawdziwe, odpowiedzialność za dom i ojczyznę.  
Ale nie pozwól, by cezar dostał to, co należy do Ciebie:  
moje serce, moje sumienie, moją duszę.  
Ty widzisz we mnie Twój obraz.  
Jest zatarty przez grzech, porysowany przez lęk.  
Weź ten „denar” mojego życia i odnów na nim swój napis: „Należę do Boga”.  
Bym w świecie był, ale ze świata nie brał ducha.  
Amen.