Święty Hieronim, kapłan, mnich, uczony i jeden z czterech wielkich Doktorów Kościoła Zachodniego, należał do najwybitniejszych znawców Pisma Świętego w starożytności. Jego życie było całkowicie poświęcone Chrystusowi, modlitwie, pokucie i zgłębianiu słowa Bożego.
Urodził się około 347 roku w Strydonie, na pograniczu Dalmacji i Panonii. Pochodził z rodziny chrześcijańskiej i otrzymał bardzo staranne wykształcenie. W młodości udał się do Rzymu, gdzie studiował gramatykę, retorykę i literaturę klasyczną. Tam również przyjął chrzest.
Powołanie do życia poświęconego Bogu
Hieronim, mimo zamiłowania do nauki, coraz mocniej odczuwał pragnienie całkowitego oddania się Bogu. Wyruszył na Wschód i przez pewien czas przebywał wśród mnichów na pustyni syryjskiej.
Tam prowadził życie pełne modlitwy, postu i umartwienia. W samotności oddawał się również nauce języków oraz Pisma Świętego. Sam później wspominał, że wśród surowych warunków pustyni z wielką gorliwością walczył o oczyszczenie swego serca.
Hieronim nauczył się języka hebrajskiego, aby móc jeszcze dokładniej poznawać Stary Testament w jego pierwotnym języku. Jego pragnieniem było nie tylko czytanie Pisma, lecz przede wszystkim zrozumienie słowa Bożego i wierne przekazanie go Kościołowi.
Kapłan i uczony
Około 379 roku przyjął święcenia kapłańskie w Antiochii. Nie pragnął jednak zaszczytów ani wysokich godności kościelnych. Jego serce coraz bardziej skłaniało się ku życiu modlitwy i pracy nad Pismem Świętym.
Później udał się do Konstantynopola, gdzie zetknął się z wielkimi nauczycielami Kościoła, między innymi ze św. Grzegorzem z Nazjanzu.
W 382 roku przybył do Rzymu. Papież Damazy I powierzył mu niezwykle ważne zadanie: dokonanie rewizji łacińskich przekładów Pisma Świętego. Hieronim podjął tę pracę z ogromną gorliwością.
Nie ograniczył się jednak do poprawiania istniejących tekstów. Sięgał do języków oryginalnych — hebrajskiego i greckiego — aby możliwie wiernie oddać natchnione słowo Boże.
Biblia, która służyła Kościołowi przez wieki
Największym dziełem św. Hieronima stało się przygotowanie łacińskiego przekładu Pisma Świętego, który później nazwano Wulgatą.
Praca ta wymagała dziesiątek lat wysiłku, ogromnej wiedzy i niezwykłej wytrwałości. Hieronim studiował rękopisy, porównywał teksty i konsultował się z uczonymi.
Jego dzieło stało się jednym z najważniejszych przekładów Biblii w historii chrześcijaństwa Zachodu i przez wiele stuleci odgrywało ogromną rolę w życiu Kościoła.
Święty Hieronim mawiał:
„Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa.”
Słowa te doskonale wyrażają jego duchowość. Dla Hieronima Biblia nie była jedynie księgą do studiowania. Była żywym słowem Boga prowadzącym człowieka do Chrystusa.
Betlejem — dom modlitwy i Pisma Świętego
Po śmierci papieża Damazego Hieronim opuścił Rzym. Udał się na Wschód i ostatecznie osiadł w Betlejem, niedaleko miejsca narodzenia Chrystusa.
Tam powstała wspólnota ascetyczna, z którą Hieronim poświęcał się modlitwie, pokucie i studiowaniu Pisma Świętego.
W Betlejem spędził ostatnie dziesięciolecia życia. Pisał komentarze do ksiąg biblijnych, tłumaczył teksty, tworzył dzieła teologiczne i odpowiadał na liczne pytania dotyczące wiary.
Nie był człowiekiem pozbawionym gwałtownego temperamentu. Potrafił stanowczo bronić prawdy i ostro występować przeciwko błędom. Jednocześnie całe swoje życie podporządkowywał Chrystusowi i pragnieniu służenia Kościołowi.
Miłość do Chrystusa i Pisma
Hieronim szczególnie umiłował życie pokutne. Widział w nim drogę oczyszczenia serca i coraz głębszego zjednoczenia z Bogiem.
Jego życie pokazuje, że wiara i rozum nie są sobie przeciwne. Święty wykorzystywał całą swoją wiedzę, znajomość języków i literatury po to, aby służyć prawdzie objawionej.
Dla niego nauka miała sens wtedy, gdy prowadziła człowieka do Boga.
Ostatnie lata i śmierć
Święty Hieronim do końca swoich dni pracował nad Pismem Świętym i służył Kościołowi. Mimo podeszłego wieku nie przestawał pisać, modlić się i nauczać.
Zmarł około 420 roku w Betlejem.
Jego relikwie zostały później przeniesione do Rzymu i znajdują się w bazylice Santa Maria Maggiore.
Kościół czci św. Hieronima jako jednego z największych nauczycieli Pisma Świętego. Jest Doktorem Kościoła, a jego wspomnienie liturgiczne przypada 30 września.
Święty Hieronim dla nas
Życie św. Hieronima przypomina, że słowo Boże powinno być nie tylko czytane, ale także poznawane, rozważane i wcielane w życie.
Uczy nas umiłowania Pisma Świętego, wytrwałości w poszukiwaniu prawdy, pokory wobec tajemnicy Boga oraz odwagi w obronie wiary.
Niech jego przykład pobudza nas do częstszego sięgania po Ewangelię i do modlitwy, aby słowo Chrystusa zapuściło głębokie korzenie w naszych sercach.
Święty Hieronimie, wielki miłośniku słowa Bożego i wierny sługo Kościoła, módl się za nami, abyśmy przez umiłowanie Pisma Świętego coraz bardziej poznawali Chrystusa i wiernie szli za Nim aż do końca naszego życia. Amen.
Komentarze
Prześlij komentarz
Tutaj można wpisywać swoje intencje