Żywot Świętej Anny, Matki Najświętszej Maryi Panny i Babki Pana naszego Jezusa Chrystusa

 Żywot Świętej Anny, Matki Najświętszej Maryi Panny i Babki Pana naszego Jezusa Chrystusa

1. Pochodzenie

Imię Anna, z hebrajskiego Hannah, znaczy "łaska".

O życiu Świętej Anny nie mówią nam Ewangelie kanoniczne. To, co wiemy, pochodzi z apokryfów, głównie z Protoewangelii Jakuba z II wieku, z Ewangelii Pseudo-Mateusza oraz z Tradycji Kościoła.

Według tej Tradycji, Anna urodziła się w Betlejem, w Judei, w rodzinie kapłańskiej. Była najmłodszą córką kapłana Mathana z pokolenia Lewiego i Marii z pokolenia Judy. Dzięki temu w jej żyłach płynęła krew królewska Dawida i kapłańska Aarona, co w Opatrzności Bożej zapowiadało już godność jej przyszłej Wnuczki i Prawnuka.

2. Małżeństwo z Joachimem

W młodości została wydana za Joachima, człowieka bogobojnego, sprawiedliwego i bardzo majętnego z Nazaretu, również z rodu Dawida. Ich dom był domem modlitwy, pracy i miłosierdzia. Majątek dzielili na trzy części: jedną ofiarowywali świątyni, drugą ubogim i pielgrzymom, trzecią zachowywali dla siebie.

Jednego tylko brakowało do pełni ich szczęścia - potomstwa. Przez dwadzieścia lat pożycia małżeńskiego Anna pozostawała bezpłodna, a w Izraelu bezdzietność uważano za znak niełaski Bożej i karę za grzechy. Małżonkowie znosili to z pokorą, nie ustając w modlitwach i jałmużnach.

3. Próba i obietnica

Próba osiągnęła szczyt, gdy Joachim udał się w święto do Jerozolimy, by złożyć ofiarę w świątyni. Kapłan Ruben odrzucił jego dar, mówiąc: "Nie godzi się tobie składać ofiar z innymi, bo nie dałeś potomstwa Izraelowi".

Upokorzony Joachim nie wrócił do domu, ale udał się na pustynię, na pastwiska swoich trzód, i tam przez czterdzieści dni i nocy pościł i modlił się, wołając do Boga Dawida o zmiłowanie.

Anna, dowiedziawszy się o tym, pogrążyła się w wielkim smutku. Przywdziała szaty pokutne i w ogrodzie pod drzewem laurowym płakała i modliła się takimi słowy: "Boże przodków moich, wysłuchaj mnie. Błogosławiłeś Sarze i dałeś jej syna Izaaka w starości. Błogosław i mnie".

I wtedy Tradycja mówi o podwójnym zwiastowaniu.

Anioł Pański ukazał się Joachimowi na pustyni i rzekł: "Joachimie, Pan wysłuchał twojej modlitwy. Twoja żona Anna pocznie i porodzi ci córkę, która będzie błogosławiona nad wszystkie niewiasty".

Tego samego dnia Anioł stanął przed Anną i powiedział: "Anno, Pan wysłuchał twej modlitwy. Poczniesz i porodzisz, a potomstwo twoje będzie mówione na całym świecie".

Na znak, małżonkowie mieli spotkać się przy Złotej Bramie w Jerozolimie. Spotkanie to, pełne łez i radości, jest jedną z najpiękniejszych scen w ikonografii chrześcijańskiej.

4. Narodziny Maryi i ofiarowanie

Anna poczęła i w podeszłym już wieku porodziła Córkę, której nadano imię Miriam, po polsku Maryja. W dniu narodzin Maryi dom Anny i Joachima napełnił się światłością, a Anna zawołała: "Wielbi dusza moja Pana w tym dniu".

Przez trzy lata Anna i Joachim wychowywali Maryję w domu w Nazarecie, ucząc ją Pisma i miłości Bożej. Gdy Maryja ukończyła trzy lata, zgodnie ze ślubem, który złożyli, zaprowadzili Ją uroczyście do świątyni jerozolimskiej i ofiarowali na służbę Panu. Tam Maryja pozostała, wychowywana wśród panien świątynnych, aż do czasu zaślubin ze świętym Józefem.

Po ofiarowaniu córki, Anna i Joachim wrócili do Nazaretu, gdzie wiedli życie jeszcze bardziej ukryte, modlitewne i pełne oczekiwania na spełnienie się obietnic mesjańskich.

5. Śmierć i chwała

Według najdawniejszej tradycji jerozolimskiej, Święty Joachim zmarł wkrótce po ofiarowaniu Maryi, w wieku około 80 lat. Święta Anna żyła dłużej. Po śmierci męża przeniosła się do Jerozolimy, by być bliżej córki. Zmarła w wieku około 70 lat, na kilka lat przed Zwiastowaniem, i została pochowana obok Joachima w Dolinie Jozafata, u stóp Góry Oliwnej.

Jej grób do dziś czczony jest w Jerozolimie, w krypcie pod bazyliką Świętej Anny.

6. Kult Świętej Anny

Kult Świętej Anny jest jednym z najstarszych w chrześcijaństwie. Już w VI wieku cesarz Justynian wzniósł w Konstantynopolu kościół ku jej czci.

Jest ona patronką małżeństw, matek, wdów, babć, gospodyń domowych, piekarzy, żeglarzy i górników. Wzywana jest jako orędowniczka w sprawach beznadziejnych, w niepłodności i w trudnych porodach. Jest też patronką wielu miast, w tym naszej Lubelszczyzny - jej sanktuaria znajdują się m.in. w Lubartowie i w Kodeńcu.

W ikonografii przedstawiana jest najczęściej jako starsza niewiasta w zielonej szacie i czerwonym welonie, ucząca małą Maryję czytania Pisma. Często trzyma na kolanach Maryję, a Maryja małego Jezusa - to słynny wizerunek Świętej Anny Samotrzeciej, czyli "sama trzecia" z Maryją i Jezusem.

Kościół wspomina Świętą Annę i Świętego Joachima razem, 26 lipca. W tym dniu wnuki modlą się za babcie i dziadków.

Modlitwa do św. Anny: 

"Chwalebna Święta Anno, pełna dobroci i miłosierdzia, uciekam się do Ciebie i błagam, uproś mi u Boga łaskę, której tak bardzo pragnę".