Żywot Św. Brygidy, Zakonnicy, Patronki Europy

 Żywot Św. Brygidy, Zakonnicy, Patronki Europy

Św. Brygida Szwedzka - mistyczka, matka, założycielka zakonu Najświętszego Zbawiciela, jedna z największych świętych średniowiecza. Kościół wspomina ją 23 lipca.

1. Dzieciństwo i pochodzenie

Urodziła się około 1303 roku w Finsta pod Uppsalą w Szwecji, w jednej z najpotężniejszych rodzin królestwa. Jej ojciec, Birger Persson, był lagmanem, czyli sędzią i zarządcą Upplandii. Matka, Ingeborga, była głęboko pobożna.

Już jako dziecko Brygida otrzymała łaskę wizji. Miała około 7 lat, gdy po raz pierwszy objawiła jej się Matka Boża, wkładając na jej głowę koronę. Kilka lat później, podczas modlitwy, ujrzała Ukrzyżowanego i usłyszała Jego słowa. To doświadczenie ukształtowało całe jej życie, zaszczepiło w niej miłość do Męki Pańskiej.

2. Żona i matka

Wbrew swemu pragnieniu życia zakonnego, zgodnie ze zwyczajem epoki, w wieku 13 lat została wydana za mąż za szlachetnego rycerza Ulfa Gudmarssona. Małżeństwo okazało się niezwykle zgodne i święte.

Przez 28 lat Brygida była wzorową żoną i matką. Urodziła ośmioro dzieci, które wychowała z ogromną troską. Wśród nich była przyszła święta - Katarzyna Szwedzka. Z mężem pielgrzymowała, prowadziła dzieła miłosierdzia, służyła ubogim i chorym w swoim dworze. Razem z Ulfem złożyli ślub czystości i wstąpili do III Zakonu św. Franciszka.

Razem odbyli pielgrzymkę do Santiago de Compostela. W drodze powrotnej Ulf ciężko zachorował. Brygida modliła się żarliwie i św. Dionizy objawił jej, że mąż wyzdrowieje. Tak się stało, ale niedługo potem Ulf wstąpił do klasztoru cystersów w Alvastrze, gdzie zmarł w 1344 roku.

3. Wdowa i mistyczka

Po śmierci męża Brygida rozdała majątek ubogim i zamieszkała w surowej izdebce przy klasztorze w Alvastrze. Tam rozpoczął się najsłynniejszy okres jej życia - czas wielkich objawień.

Chrystus, Matka Boża i święci dyktowali jej to, co dziś znamy jako Objawienia św. Brygidy - Revelationes. W 700 wizjach Pan mówił jej o stanie Kościoła, o potrzebie reformy, o losach królów i papieży, a przede wszystkim o swojej nieskończonej miłości. To wtedy podyktował jej słynne 15 Modlitw do Męki Pańskiej, zwanych Tajemnicą Szczęścia, oraz 7 Ojcze Nasz ku czci Boleści Maryi.

Była doradczynią królów Szwecji, nie bała się upominać papieży przebywających wtedy w Awinionie, by wrócili do Rzymu. Jej słowa miały ogromny autorytet w całej Europie.

4. Założycielka Zakonu i pielgrzymka do Rzymu

Na polecenie Chrystusa, około 1346 roku założyła nowy zakon - Zakon Najświętszego Zbawiciela, zwany brygidkami. Regułę zakonu, podyktowaną przez samego Zbawiciela, zatwierdził później papież Urban V. Charakterystyczne dla zakonu było to, że tworzyli go zarówno zakonnice, jak i zakonnicy, żyjący w osobnych klasztorach pod władzą ksieni, na wzór wspólnoty Apostołów z Maryją.

W 1349 roku wyruszyła na pielgrzymkę do Rzymu, gdzie spędziła ostatnie 23 lata życia. Mieszkała w ubogim domu przy Piazza Farnese, w nieustannej modlitwie, poście i służbie ubogim i chorym. Stamtąd odbyła jeszcze pielgrzymki do Asyżu, Neapolu i Ziemi Świętej.

5. Śmierć i chwała ołtarzy

Zmarła 23 lipca 1373 roku w Rzymie, wycieńczona pokutą i chorobą, trzymając w rękach krucyfiks. Jej córka Katarzyna przewiozła jej ciało do Szwecji, do klasztoru w Vadstenie, który stał się centrum duchowym całej Skandynawii.

Została kanonizowana już 7 października 1391 roku przez papieża Bonifacego IX.

1 października 1999 roku św. Jan Paweł II ogłosił ją, wraz ze św. Katarzyną ze Sieny i św. Teresą Benedyktą od Krzyża, Współpatronką Europy. Papież widział w niej wzór kobiety, która potrafiła połączyć życie rodzinne z głębokim życiem mistycznym i odwagą w upominaniu się o prawdę w Kościele i świecie.

Patronat

Jest patronką Europy, Szwecji, pielgrzymów, wdów, matek, a także dobrej śmierci. Jej atrybutami są księga objawień, krzyż pielgrzymi i serce przebite strzałą.