Żywot św. Szymona z Lipnicy, prezbitera i wyznawcy
Święty Szymon z Lipnicy OFM (ur. między 1438 a 1440 w Lipnicy, dziś Lipnica Murowana, zm. 18 lipca 1482 w Krakowie) – polski bernardyn, kapłan, jeden z najwybitniejszych kaznodziejów XV-wiecznej Polski, patron Krakowa i studentów.
1. Dzieciństwo i młodość
Urodził się w latach 1435-1440 w Lipnicy Murowanej na południu Polski, w rodzinie Anny i Grzegorza. Według tradycji jego ojciec był piekarzem. Rodzice, choć niezamożni, dali mu zdrowe wychowanie oparte na wartościach wiary chrześcijańskiej.
Od dziecka odznaczał się pobożnością, zamiłowaniem do modlitwy i szczególną miłością do Matki Bożej.
W 1454 r. przeniósł się do Krakowa, by studiować na słynnej Akademii Jagiellońskiej. Rozpoczął wydział nauk wyzwolonych i w 1457 roku ukończył go ze stopniem bakałarza.
Był to czas niezwykłego ożywienia religijnego w Krakowie. 8 września 1453 roku św. Jan Kapistran założył na Stradomiu pierwszy w Polsce klasztor Obserwantów pw. św. Bernardyna ze Sieny, a jego żarliwe kazania poruszyły całe miasto.
2. Powołanie franciszkańskie
Pod wpływem tych kazań młody Szymon, zafascynowany ideałem franciszkańskim, porzucił karierę akademicką. W 1457 roku razem z dziesięcioma kolegami studentami poprosił o przyjęcie do klasztoru bernardynów na Stradomiu.
Nowicjat odbył pod kierunkiem o. Krzysztofa z Varese, zakonnika wyróżniającego się wiedzą i świętością życia. Pierwsze śluby złożył w 1458 roku, a około 1460-1462 otrzymał święcenia kapłańskie.
3. Kaznodzieja ferventissimus
Pierwszą placówką była Tarnów, gdzie był przełożonym wspólnoty. Potem wrócił do Krakowa na Stradom, gdzie całkowicie poświęcił się kaznodziejstwu.
Jego kazania były jasne, pełne żarliwości, wiary i mądrości, świadczące o głębokim zjednoczeniu z Bogiem i częstym rozważaniu Pisma Świętego. Tak jak św. Bernardyn ze Sieny i św. Jan Kapistran, szerzył nabożeństwo do Imienia Jezus, uzyskując nawrócenie niezliczonych grzeszników.
W 1463 r. jako pierwszy wśród Braci Mniejszych otrzymał urząd kaznodziei w katedrze na Wawelu. Z tego powodu dawne źródła nadały mu tytuł "praedicator ferventissimus" – najżarliwszy kaznodzieja. W życiu zakonnym odznaczał się surowością, wielką czcią do Najświętszego Sakramentu i do Matki Bożej.
4. Pielgrzymki
Pragnąc oddać cześć św. Bernardynowi, 17 maja 1472 r. wraz z braćmi udał się do L'Aquili we Włoszech na uroczyste przeniesienie ciała Świętego do nowej świątyni.
Ponownie był w Italii w 1478 r. z okazji kapituły generalnej w Pawii. Nawiedził wtedy groby Apostołów w Rzymie, a następnie odbył pielgrzymkę pokutną do Ziemi Świętej. Przeżył ją w duchu pokuty, jako prawdziwy miłośnik Męki Chrystusa, żywiąc pragnienie przelania krwi dla zbawienia dusz. Z obawy przed pojmaniem przez niewiernych, nauczył się na pamięć Reguły Zakonu, "aby ją mieć zawsze przed oczyma duszy".
5. Śmierć w czasie zarazy
Od lipca 1482 do stycznia 1483 roku Kraków nawiedziła epidemia cholery – według ówczesnych źródeł dżumy. Bernardyni ze Stradomia niestrudzenie otaczali opieką chorych, jak prawdziwi aniołowie pocieszenia.
Ojciec Szymon uznał, że to jest "czas sposobny" na świadczenie miłości i dopełnienie ofiary ze swego życia. Docierał wszędzie, pocieszając, niosąc pomoc, udzielając sakramentów i głosząc Słowo Boże umierającym. Szybko sam się zaraził.
Z nadzwyczajną cierpliwością znosił cierpienia choroby, a pod koniec życia wyraził pragnienie, by go pochowano pod progiem kościoła, aby wszyscy po nim deptali. W szóstym dniu choroby, 18 lipca 1482 roku, z oczyma utkwionymi w Krzyżu, oddał ducha Bogu.
Po jego śmierci odnotowano ponad 370 cudownych uzdrowień i łask przypisywanych jego wstawiennictwu.
6. Kult i chwała ołtarzy
Bardzo szybko otoczono go czcią i nadano mu tytuł "Salutis omnium sitibundus" – spragniony zbawienia wszystkich.
W 1488 roku przeniesiono jego ciało do osobnej kaplicy kościoła bernardynów w Krakowie, co uważano wtedy za formalną beatyfikację.
Kult "od niepamiętnych czasów" zatwierdził papież bł. Innocenty XI 24 lutego 1685 roku.
Proces kanonizacyjny, rozpoczęty w XVIII wieku i przerwany przez zawieruchy dziejowe, został wznowiony 23 czerwca 1948 roku przez Piusa XII.
Do kanonizacji przyczynił się cud z 1943 roku w Krakowie – uzdrowienie Marii Piątek, farmaceutki sparaliżowanej i pozbawionej mowy z powodu zatoru mózgowego. Dekrety o heroiczności cnót i o cudzie promulgował Benedykt XVI w 2005 i 2006 roku.
3 czerwca 2007 roku, w Uroczystość Trójcy Przenajświętszej, na Placu św. Piotra w Rzymie, papież Benedykt XVI uroczyście kanonizował bł. Szymona z Lipnicy.
7. Patronat i ikonografia
Relikwie Świętego znajdują się w bocznej kaplicy kościoła pw. św. Bernardyna ze Sieny w Krakowie na Stradomiu. Fragment w 1923 roku przekazano do kościoła pw. św. Szymona w rodzinnej Lipnicy Murowanej, zbudowanego na miejscu jego rodzinnego domu.
Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 18 lipca.
Jest patronem Krakowa, studentów, bernardynów, a także orędownikiem w czasie zarazy. W ikonografii przedstawiany jest w habicie bernardyńskim z krzyżem w ręku, czasem z bochnem chleba – nawiązującym do zawodu ojca i jego miłosierdzia wobec ubogich.
Szymon z Lipnicy do dziś pozostaje wzorem połączenia żarliwej ewangelizacji ze świadectwem żywej miłości do ubogich i cierpiących – autentyczny świadek ubóstwa, pokory i prostoty franciszkańskiej.
Komentarze
Prześlij komentarz
Tutaj można wpisywać swoje intencje