SOBOTA II TYGODNIA WIELKANOCNEGO

SOBOTA II TYGODNIA WIELKANOCNEGO

EWANGELIA (J 6, 16-21)

Jezus chodzi po wodzie

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Po rozmnożeniu chlebów, o zmierzchu uczniowie Jezusa zeszli nad jezioro i wsiadłszy do łodzi, zaczęli się przeprawiać przez nie do Kafarnaum. Nastały już ciemności, a Jezus jeszcze do nich nie przyszedł; jezioro burzyło się od silnego wichru.
Gdy upłynęli około dwudziestu pięciu lub trzydziestu stadiów, ujrzeli Jezusa kroczącego po jeziorze i zbliżającego się do łodzi. I przestraszyli się. On zaś rzekł do nich: «To Ja jestem, nie bójcie się». Chcieli Go zabrać do łodzi, ale łódź znalazła się natychmiast przy brzegu, do którego zdążali.
Oto słowo Pańskie.
📖 Komentarz do Ewangelii (J 6, 16–21)
Dzisiejsza Ewangelia ukazuje uczniów zmagających się z nocą, wiatrem i wzburzonym jeziorem. To obraz bardzo bliski naszemu życiu – chwil niepewności, lęku i poczucia, że jesteśmy zdani tylko na własne siły.
W samym środku tej trudnej sytuacji przychodzi Jezus Chrystus – idąc po wodzie. To znak Jego panowania nad tym, co dla człowieka jest nie do pokonania. On nie usuwa od razu burzy, ale przychodzi do uczniów w jej środku.
Najważniejsze są Jego słowa: „To Ja jestem, nie bójcie się!”
To nie tylko uspokojenie – to objawienie Boga. „Ja jestem” przypomina imię Boga objawione w Starym Testamencie. Jezus mówi więc: Bóg jest blisko, nawet w chaosie i lęku.
Gdy uczniowie przyjmują Jezusa do łodzi, natychmiast docierają do celu. To pokazuje, że prawdziwym bezpieczeństwem nie jest brak trudności, ale obecność Chrystusa.

Ta Ewangelia uczy:

✝️Jezus przychodzi wtedy, gdy najbardziej Go potrzebujemy.
✝️Nasze lęki nie są Mu obojętne.
✝️Z Nim nawet największa burza prowadzi do celu

🙏 Modlitwa

Panie Jezu,

Ty widzisz moje lęki, moje niepokoje i burze, które przechodzę.

Przychodzisz do mnie wtedy, gdy czuję się zagubiony i bezradny.

Naucz mnie rozpoznawać Twój głos pośród hałasu świata.

Daj mi wiarę, która nie ucieka w trudności,

ale otwiera się na Twoją obecność.

Wejdź do mojej łodzi – do mojego życia,

i prowadź mnie bezpiecznie przez każdą burzę.

Niech Twoje słowo: „Nie bój się”

stanie się światłem w mojej codzienności.

Jezu, ufam Tobie.

Amen.

PIĄTEK II TYGODNIA WIELKANOCNEGO

PIĄTEK II TYGODNIA WIELKANOCNEGO

EWANGELIA (J 6, 1-15)

Rozmnożenie chleba

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus udał się na drugi brzeg Jeziora Galilejskiego, czyli Tyberiadzkiego. Szedł za Nim wielki tłum, bo oglądano znaki, jakie czynił dla tych, którzy chorowali.
Jezus wszedł na wzgórze i usiadł tam ze swoimi uczniami. A zbliżało się święto żydowskie, Pascha.
Kiedy więc Jezus podniósł oczy i ujrzał, że liczne tłumy schodzą się do Niego, rzekł do Filipa: «Gdzie kupimy chleba, aby oni się najedli?». A mówił to, wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co ma czynić.
Odpowiedział Mu Filip: «Za dwieście denarów nie wystarczy chleba, aby każdy z nich mógł choć trochę otrzymać».
Jeden z uczniów Jego, Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Niego: «Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest dla tak wielu?».
Jezus zatem rzekł: «Każcie ludziom usiąść». A w miejscu tym było wiele trawy. Usiedli więc mężczyźni, a liczba ich dochodziła do pięciu tysięcy.
Jezus więc wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym; podobnie uczynił i z rybami, rozdając tyle, ile kto chciał. A gdy się nasycili, rzekł do uczniów: «Zbierzcie pozostałe ułomki, aby nic nie zginęło». Zebrali więc i ułomkami z pięciu chlebów jęczmiennych, pozostałymi po spożywających, napełnili dwanaście koszów.
A kiedy ludzie spostrzegli, jaki znak uczynił Jezus, mówili: «Ten prawdziwie jest prorokiem, który ma przyjść na świat». Gdy więc Jezus poznał, że mieli przyjść i porwać Go, aby Go obwołać królem, sam usunął się znów na górę.
Oto słowo Pańskie.

📖 Komentarz do Ewangelii (J 6, 1–15)

W opisie rozmnożenia chleba Ewangelia według św. Jana ukazuje nam niezwykle ważną prawdę: Bóg działa poprzez to, co małe i pozornie niewystarczające. Pięć chlebów i dwie ryby w rękach uczniów to zaledwie nic wobec tłumu, ale w rękach Jezusa Chrystusa stają się obfitością.
To wydarzenie nie jest tylko cudem nakarmienia głodnych – jest zapowiedzią Eucharystii. Jezus bierze chleb, dziękuje, rozdaje… dokładnie tak, jak uczyni to podczas Ostatniej Wieczerzy. Pokazuje, że On sam jest Chlebem życia, który zaspokaja najgłębszy głód człowieka – głód sensu, miłości i zbawienia.
Ważna jest też postawa chłopca, który oddaje swoje jedzenie. Nie zatrzymuje dla siebie, nie kalkuluje – daje wszystko, co ma. I właśnie to „wszystko” staje się początkiem cudu.

Ta Ewangelia stawia pytanie: co ja przynoszę Jezusowi? Może niewiele – trochę wiary, trochę dobra, trochę czasu. Ale jeśli oddam Mu to szczerze, On może uczynić z tego coś wielkiego.

🙏 Modlitwa

Panie Jezu,

Ty widzisz moje braki i moje ubóstwo.

Często wydaje mi się, że mam zbyt mało,

by coś zmienić, by pomóc innym, by żyć w pełni.

A jednak Ty uczysz mnie,

że wystarczy oddać Tobie to, co mam.

Przyjmij moje małe „pięć chlebów i dwie ryby”:

moją wiarę, moje pragnienia, moje wysiłki i słabości.

Pomnóż je swoją łaską,

aby stały się pokarmem dla innych.

Naucz mnie ufać,

że w Twoich rękach nic nie jest za małe.

Amen.

Św. Bernadetta

 🙏 Modlitwa do św. Bernadetty z Lourdes

Święta Bernadetto, pokorna służebnico Boga,
która w ciszy groty usłyszałaś głos Nieba
i z prostotą serca przyjęłaś wolę Najwyższego,
wstawiaj się za nami u Pana.
Ucz nas wiary czystej i ufnej,
która nie szuka znaków, lecz trwa przy Bogu
nawet w trudnościach i niezrozumieniu.
Wypraszaj nam serca pokorne,
abyśmy umieli słuchać Boga w codzienności,
w ciszy modlitwy i w zwyczajnych chwilach życia.
Pomóż nam przyjąć krzyż z miłością,
tak jak ty przyjmowałaś cierpienie i ukrycie,
widząc w nich drogę do zjednoczenia z Chrystusem.
Niech za twoim przykładem
uczymy się kochać Maryję i ufać Jej słowom,
aby nasze życie stało się świadectwem wiary.
Święta Bernadetto z Lourdes,
prowadź nas do źródła łaski,
którym jest sam Bóg.
Amen.

CZWARTEK II TYGODNIA WIELKANOCNEGO

CZWARTEK II TYGODNIA WIELKANOCNEGO

Wspomnienie Św. Marii Bernadetty Soubirous, dziewicy i zakonnicy

EWANGELIA (J 3, 31-36)

Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne
Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Kto przychodzi z wysoka, panuje nad wszystkim, a kto z ziemi pochodzi, należy do ziemi i po ziemsku przemawia. Kto z nieba przychodzi, Ten jest ponad wszystkim. Świadczy On o tym, co widział i słyszał, a świadectwa Jego nikt nie przyjmuje. Kto przyjął Jego świadectwo, wyraźnie potwierdził, że Bóg jest prawdomówny.
Ten bowiem, kogo Bóg posłał, mówi słowa Boże: a bez miary udziela mu Ducha. Ojciec miłuje Syna i wszystko oddał w Jego ręce. Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne; kto zaś nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz gniew Boży nad nim wisi.
Oto słowo Pańskie.

KOMENTARZ

Słowa tej Ewangelii ukazują wyraźny kontrast między tym, co ziemskie, a tym, co pochodzi z nieba. Jezus Chrystus jest Tym, który „przychodzi z wysoka” – nie tylko naucza o Bogu, ale objawia Go w pełni, ponieważ sam jest Synem Ojca. Jego świadectwo jest prawdziwe, choć – jak zauważa Ewangelista – wielu go nie przyjmuje.
Człowiek często pozostaje zamknięty w swoim sposobie myślenia, ograniczony do tego, co widzialne i doczesne. Tymczasem wiara jest otwarciem serca na coś więcej – na życie Boże, które przekracza nasze rozumienie.
Kluczowe zdanie tej Ewangelii brzmi: „Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne”. Nie chodzi tylko o przyszłość po śmierci, ale o życie, które zaczyna się już teraz – życie w relacji z Bogiem, w Jego łasce, w Jego miłości.
Jednocześnie pojawia się poważne ostrzeżenie: odrzucenie Syna nie jest obojętne. To nie tylko brak wiary – to zamknięcie się na życie, które Bóg pragnie dać. Dlatego Ewangelia stawia przed nami wybór: przyjąć Chrystusa i żyć, albo pozostać w oddaleniu.
W tle tych słów możemy dostrzec także świadectwo Jan Chrzciciel, który wskazuje na Jezusa jako Tego, który daje Ducha „bez miary”. To zaproszenie do pełni – do życia przepełnionego Bogiem.

Modlitwa 

Panie Jezu, który przyszedłeś z nieba,

aby objawić mi miłość Ojca,

otwórz moje serce na Twoje słowo.

Ucz mnie wierzyć nie tylko ustami,

ale całym życiem –

w wyborach, w codzienności, w trudnościach.

Daj mi łaskę przyjęcia Ciebie jako Pana,

abym już teraz żył życiem wiecznym,

które jest trwaniem przy Tobie.

Strzeż mnie przed obojętnością i zamknięciem,

abym nigdy nie odrzucił Twojej miłości,

lecz z ufnością szedł drogą światła.

Amen.

ŚRODA II TYGODNIA WIELKANOCNEGO

 EWANGELIA NA DZIEŃ 15.04.2026

ŚRODA II TYGODNIA WIELKANOCNEGO

EWANGELIA (J 3, 16-21)

Bóg posłał swego Syna, aby świat został zbawiony
Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Jezus powiedział do Nikodema:
«Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego.
A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki. Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światła i nie zbliża się do światła, aby jego uczynki nie zostały ujawnione. Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła, aby się okazało, że jego uczynki zostały dokonane w Bogu».
Oto słowo Pańskie.

KOMENTARZ

🌿 Komentarz do Ewangelii (J 3, 16–21)

Słowa Jezusa zapisane przez św.Jana Ewangelisty należą do najpiękniejszych i najgłębszych w całym Piśmie Świętym. Objawiają serce Boga: miłość, która daje, a nie potępia.
„Tak bowiem Bóg umiłował świat…” – to zdanie zmienia wszystko. Bóg nie jest daleki ani obojętny. On pierwszy wychodzi ku człowiekowi, posyłając swojego Syna – Jezusa Chrystusa – aby ocalić, a nie osądzić.
Jednak Ewangelia pokazuje też dramat ludzkiej wolności. Światło przyszło na świat, lecz człowiek może je przyjąć albo odrzucić. Światło to prawda, dobro, życie w Bogu. Ciemność to ucieczka przed prawdą, zamknięcie serca.
To słowo jest zaproszeniem:
by uwierzyć, że jesteśmy kochani,
by wyjść z ciemności, nawet jeśli to trudne,
by żyć w świetle, czyli w prawdzie i miłości.
Nie chodzi tylko o jednorazowy wybór, ale o codzienną decyzję: czy idę ku światłu, czy chowam się w cieniu?

🎶 Pieśń: „Światło przyszło na świat”

1.

Tak Bóg umiłował świat,

że Syna swego dał,

by każdy, kto w Niego wierzy,

życie wieczne miał.

Refren:

Światło przyszło na świat, Panie,

rozjaśniło mrok i cień,

prowadź mnie ku Twojej prawdzie,

niech w Twym blasku żyje dzień.

2.

Nie przyszedłeś sądzić nas,

lecz zbawić każdy los,

Twoje słowo niesie pokój,

Twoja miłość – głos.

3.

Ciemność kryje ludzki lęk,

ucieczkę przed Twym dniem,

lecz kto w światło serce wznosi,

ten odnajdzie Cię.

4.

Panie, ucz mnie w prawdzie żyć,

iść drogami Twych słów,

abym kiedyś mógł zamieszkać

w Twoim świetle znów.

🙏 Modlitwa

Panie Jezu,

Ty jesteś Światłem świata,

które rozprasza wszelką ciemność.

Dziękuję Ci, że przyszedłeś nie po to, aby mnie osądzić,

lecz aby mnie zbawić i podnieść.

Pomóż mi uwierzyć w Twoją miłość,

zwłaszcza wtedy, gdy ogarnia mnie lęk lub zwątpienie.

Wyprowadź mnie z moich ciemności –

z grzechu, z zamknięcia, z braku nadziei.

Daj mi odwagę życia w prawdzie,

abym nie uciekał od światła,

ale pozwolił się przemieniać Twojej łasce.

Niech moje życie będzie świadectwem,

że warto iść za Tobą.

Amen.

Wtorek drugiego tygodnia wielkanocnego

 EWANGELIA (J 3, 7b-15)

Trzeba się powtórnie narodzić

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do Nikodema:

«Trzeba wam się powtórnie narodzić. Wiatr wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha».
Na to rzekł do Niego Nikodem: «Jakżeż to się może stać?».
Odpowiadając na to, rzekł mu Jezus: «Ty jesteś nauczycielem Izraela, a tego nie wiesz? Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, że to mówimy, co wiemy, i o tym świadczymy, co widzieliśmy, a świadectwa naszego nie przyjmujecie. Jeżeli wam mówię o tym, co ziemskie, a nie wierzycie, to jakżeż uwierzycie temu, co wam powiem o sprawach niebieskich? I nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił – Syna Człowieczego.
A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak trzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne».

KOMENTARZ

Ewangelia (J 3, 7b–15) to fragment rozmowy Jezusa z Nikodemem – człowiekiem szukającym prawdy, ale jeszcze nie do końca rozumiejącym Boże sprawy. To także słowo skierowane bardzo osobiście do każdego z nas.

„Trzeba wam się powtórnie narodzić” – te słowa mogą zaskakiwać. Jezus nie mówi tu o narodzinach fizycznych, ale o narodzeniu „z góry”, czyli z Boga. To nowe życie rodzi się przez łaskę, przez działanie Ducha Świętego. Nie jest ono wynikiem ludzkiego wysiłku, ale darem.

Jezus używa obrazu wiatru:

„Wiatr wieje tam, gdzie chce…”

Tak działa Duch Święty – niewidzialnie, ale skutecznie. Nie zawsze Go rozumiemy, nie możemy Go „zamknąć” w schematach, ale możemy otworzyć się na Jego działanie. Wiara nie polega na pełnym zrozumieniu wszystkiego, ale na zaufaniu Temu, który prowadzi.

Nikodem pyta: „Jakżeż to się może stać?” – i to jest bardzo ludzkie pytanie. Jezus pokazuje, że sprawy Boże przekraczają ludzką logikę. Aby je przyjąć, potrzeba pokory serca i wiary.

W końcowych słowach Jezus zapowiada swoją mękę:

odwołuje się do wydarzenia z Wężem miedzianym na pustyni. Tak jak Izraelici patrząc na węża byli ocaleni, tak każdy, kto spojrzy z wiarą na Jezusa wywyższonego na krzyżu, otrzymuje życie wieczne.

To prowadzi nas do najważniejszego przesłania:

nowe narodzenie dokonuje się przez wiarę w Jezusa.

Nie chodzi tylko o jednorazowy moment, ale o codzienne odnawianie życia – wybieranie Boga na nowo, otwieranie serca na Jego Ducha, pozwolenie, by On przemieniał nasze myślenie, decyzje i relacje.

Co to znaczy dla mnie dzisiaj?

Czy pozwalam Duchowi Świętemu działać w moim życiu, nawet jeśli nie wszystko rozumiem?

Czy pragnę „narodzić się na nowo” – zostawić to, co stare, i żyć bliżej Boga?

Czy patrzę z wiarą na krzyż Chrystusa, widząc w nim źródło życia?

Krótka myśl do serca:

Nowe życie nie zaczyna się od zmiany świata wokół mnie, ale od przemiany mojego serca przez Boga.

🎵 Pieśń: „Narodzić się z Ducha”

Narodzić się z wody i z Ducha,

na nowo żyć Twoją łaską chcę.

Niech Twój Duch mnie prowadzi i uczy,

jak każdego dnia rodzić się w Tobie.

1.

Jak wiatr, co dotyka w ciszy,

przychodzisz, choć nie wiem skąd.

Poruszasz serca głębiny,

i zmieniasz mój lęk w Twój dom.

2.

Gdy pytam: „Jak to się stanie?”,

Ty uczysz mnie prosto trwać,

w ufności, co ponad wszystko

pozwala Ci życie dać.

3.

Na krzyżu wywyższony,

jak znak dla spragnionych dusz,

kto spojrzy z wiarą ku Tobie,

ten życie odnajdzie już.

4.

Więc ródź mnie, Panie, na nowo,

w codziennych wyborach dnia,

bym żył już nie dla siebie,

lecz dla Twej miłości – tak.

🌿 Modlitwa

Panie Jezu,

Ty mówisz, że trzeba narodzić się na nowo –

narodzić się z wody i z Ducha.

Przychodzę do Ciebie z moim sercem,

takim jakie jest – czasem zmęczonym, zagubionym,

czasem zamkniętym na Twoje działanie.

Tchnij we mnie swojego Ducha,

jak wiatr, który odnawia ziemię.

Niech poruszy to, co we mnie zastygłe,

niech obudzi to, co uśpione,

niech rozpali to, co przygasło.

Daj mi odwagę zostawić to, co stare,

i przyjąć nowe życie od Ciebie.

Naucz mnie ufać, nawet gdy nie rozumiem,

wierzyć, nawet gdy nie widzę.

Jezu wywyższony na krzyżu,

spraw, abym patrząc na Ciebie

odnajdywał życie, nadzieję i pokój.

Niech każdego dnia rodzę się na nowo

do miłości, do dobra, do światła.

Amen.

PONIEDZIAŁEK II TYGODNIA WIELKANOCNEGO

EWANGELIA NA DZIEŃ 13.04.2026

PONIEDZIAŁEK II TYGODNIA WIELKANOCNEGO

EWANGELIA (J 3, 1-8)

Jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Był wśród faryzeuszów pewien człowiek, imieniem Nikodem, dostojnik żydowski. Ten przyszedł do Jezusa nocą i powiedział Mu: «Rabbi, wiemy, że od Boga przyszedłeś jako nauczyciel. Nikt bowiem nie mógłby czynić takich znaków, jakie Ty czynisz, gdyby Bóg nie był z nim».

W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie narodzi powtórnie, nie może ujrzeć królestwa Bożego».

Nikodem powiedział do Niego: «Jakżeż może się człowiek narodzić, będąc starcem? Czyż może powtórnie wejść do łona swej matki i narodzić się?».

Jezus odpowiedział: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego. To, co się z ciała narodziło, jest ciałem, a to, co się z Ducha narodziło, jest duchem.

Nie dziw się, że powiedziałem ci: Trzeba wam się powtórnie narodzić. Wiatr wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha».

Oto słowo Pańskie.

Komentarz 

Ewangelia (J 3, 1–8) to spotkanie Jezusa z Nikodemem – człowiekiem religijnym, uczonym, a jednocześnie poszukującym. Przychodzi on do Jezusa nocą, co symbolizuje nie tylko porę dnia, ale także stan jego serca: jeszcze niepełne światło wiary, pytania, wątpliwości, pragnienie zrozumienia.

Jezus od razu prowadzi go głębiej: mówi o konieczności „narodzenia się na nowo” – z wody i z Ducha. To zdanie może zaskakiwać, bo Nikodem myśli bardzo dosłownie. Tymczasem Jezus mówi o rzeczywistości duchowej. Nie chodzi o powrót do życia fizycznego, ale o zupełnie nowe życie – życie z Boga.

„Narodzić się z wody i z Ducha” to przede wszystkim odniesienie do chrztu. To moment, w którym człowiek zostaje zanurzony w łasce Boga, oczyszczony i obdarowany nowym sercem. Od tej chwili nie żyje już tylko „po ludzku”, ale zaczyna żyć jako dziecko Boże.

Jezus mówi też o Duchu Świętym, porównując Go do wiatru:

„Wiatr wieje tam, gdzie chce… słyszysz jego szum, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża.”

To piękny obraz działania Boga w naszym życiu. Duch Święty nie zawsze działa w sposób widzialny czy przewidywalny, ale Jego obecność można rozpoznać po owocach: pokoju, miłości, przemianie serca.

Ta Ewangelia zaprasza nas do kilku ważnych refleksji:

Czy naprawdę żyję jako ktoś „narodzony z Boga”, czy tylko przyzwyczajony do wiary?

Czy pozwalam Duchowi Świętemu działać w moim życiu, nawet jeśli nie wszystko rozumiem?

Czy mam w sobie gotowość do przemiany, czy raczej trzymam się tego, co znane i bezpieczne?

Nikodem nie otrzymuje od razu wszystkich odpowiedzi. Ale jego spotkanie z Jezusem jest początkiem drogi. To ważne: wiara często zaczyna się od pytań, od szukania, od niepewności. Bóg nie odrzuca takich poszukiwań – On je prowadzi.

Najważniejsze przesłanie:

Nie wystarczy „znać Boga” czy być religijnym. Trzeba pozwolić się przemienić – narodzić się na nowo, otworzyć serce na działanie Ducha Świętego i wejść w żywą relację z Bogiem.

Na koniec można przyjąć to słowo jako osobiste zaproszenie:

Bóg nie chce tylko poprawić naszego życia – On chce dać nam nowe życie.

 Pieśń: „Narodzić się z Ducha”

W ciszy nocy przychodzę, Panie,

jak Nikodem – serce mam spragnione.

Szuka prawdy, światła Twego,

bo bez Ciebie wszystko jest zagubione.

Narodzić się z wody i z Ducha,

na nowo żyć Twoją łaską chcę.

Niech Twój Duch mnie prowadzi i uczy,

jak każdego dnia rodzić się w Tobie.

Twoje słowo jak światło jaśnieje,

choć tak trudno je pojąć od razu.

Lecz w zaufaniu serce się zmienia,

gdy oddaję się Tobie bez strachu.

Jak wiatr cichy Duch Twój przychodzi,

niewidzialny, a przecież tak bliski.

On odnawia to, co zmęczone,

i prowadzi mnie drogą nadziei.

Daj mi, Panie, serce otwarte,

które słucha i ufa bez granic.

Niech w mym życiu Twoja obecność

nowym światłem codzienność przemieni.

Narodzić się z wody i z Ducha,

na nowo żyć Twoją łaską chcę.

Niech Twój Duch mnie prowadzi i uczy,

jak każdego dnia rodzić się w Tobie.

Modlitwa o nowe narodzenie z Ducha

Panie Jezu,

który znasz moje serce

i widzisz moje pragnienia,

przychodzę do Ciebie jak Nikodem –

z pytaniami, z tęsknotą, z wiarą,

która wciąż chce wzrastać.

Naucz mnie rodzić się na nowo,

nie według ciała, lecz z Ducha.

Obmyj mnie swoją łaską,

odnów we mnie to, co słabe,

i rozpal na nowo dar życia Bożego,

który otrzymałem na chrzcie.

Duchu Święty,

tchnij we mnie jak wiatr,

który przynosi życie i pokój.

Prowadź mnie drogami, których nie znam,

ucz mnie ufać, nawet gdy nie rozumiem.

Zabierz z mojego serca lęk przed zmianą,

a daj odwagę, by iść za Tobą.

Spraw, abym żył jak dziecko światła,

wierząc, kochając i niosąc nadzieję.

Panie,

nie pozwól mi zatrzymać się tylko na słowach,

lecz przemieniaj moje życie

swoją obecnością.

Amen.