W Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
Dziękuję Ci, Jezu, mój Panie i Zbawicielu, mój Mistrzu i moja Nadziejo, za ten czas, który mi dałeś, który mogę spędzić na modlitwie, klęcząc przed Tobą, żywym i prawdziwym, rzeczywiście obecnym i patrzącym na mnie z wysokości monstrancji. Klęczę przed Tobą, bo Ty mnie tu przyciągnąłeś mocą swojej miłości, a także poprzez przykład i nauczanie św. Jana Pawła II. On kiedyś napisał, że „jeżeli chrześcijaństwo ma się wyróżniać w naszych czasach przede wszystkim «sztuką modlitwy», jak nie odczuwać odnowionej potrzeby dłuższego zatrzymania się przed Chrystusem obecnym w Najświętszym Sakramencie na duchowej rozmowie, na cichej adoracji w postawie pełnej miłości? Ileż to razy, moi drodzy Bracia i Siostry, przeżywałem to doświadczenie i otrzymałem dzięki niemu siłę, pociechę i wsparcie! Wielu świętych dało przykład tej praktyki, wielokrotnie chwalonej i zalecanej przez Magisterium”1. Dziękuję Ci za to, że pozwalasz mi odczuwać tę potrzebę zatrzymania się przed Tobą w postawie pełnej miłości. Pozwól mi doświadczyć tego, że jesteś, że kochasz. Przygarnij mnie do siebie jak przygarniałeś dzieci, gdy Twoi uczniowie nie chcieli ich do Ciebie przyprowadzić. I przyjmij moją modlitwę uwielbienia.
Miłosierny Jezu, przychodzę dziś do Ciebie, aby modlić się za moich bliźnich. Święty Jan Paweł II mówił tak: „Ja za wszystkich po prostu modlę się dzień w dzień. Gdy spotykam człowieka, to już się za niego modlę […] każdego przyjmuję jako osobę, którą przysyła Chrystus – jako tego, którego mi dał i zarazem zadał”2. Ja także chcę się modlić za tych, których do mnie przysyłasz. Dlatego, dziękując Ci za każdego spotkanego człowieka, Twojej miłości i opiece powierzam przede wszystkim moich najbliższych. Za wstawiennictwem św. Jana Pawła II proszę Cię, przymnóż im wiary, aby jak on, byli odważnymi apostołami Twojego miłosierdzia.
Panie Jezu, tak bardzo chcę, abyś to Ty kierował moim życiem, bo wiem, że chcesz dla mnie dobra, wiem, że słuchanie Ciebie i sprawdzanie w konkretny czyn tego, czego Ty pragniesz, jest gwarancją szczęścia tak mojego, jak i tych, których mi dałeś, moich najbliższych. Ale wiesz, Jezu, jak trudno jest o Tobie pamiętać, jak trudno w pędzie wydarzeń i obowiązków dnia codziennego myśleć, że Ty jesteś miłością, że kochasz, że oddałeś życie… Tak trudno pamiętać o tym, że mnie odkupiłeś, że zmartwychwstałeś, że przygotowałeś dla mnie miejsce w Twoim królestwie. Tak trudno mi pamiętać o moim własnym zmartwychwstaniu. Święty Jan Paweł II chciał, aby ludzie zawierzali Tobie swoje życie, swoją codzienność. Tak mówił: „Wypłyń na głębię! Dzisiaj te Chrystusowe słowa kieruję do każdego i każdej z was: Wypłyń na głębię! Zawierz Chrystusowi, pokonaj słabość i zniechęcenie i na nowo wypłyń na głębię! Odkryj głębię własnego ducha. Wnikaj w głębię świata. Przyjmij słowo Chrystusa, zaufaj Mu i podejmij swą życiową misję. Ludzie nowego wieku oczekują Twojego świadectwa. Nie lękaj się!”3.
Panie Jezu, klęcząc teraz przed Tobą, zawierzam Ci moje życie, moją przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Chcę codziennie wypływać na głębię wiary! Chcę umieć przyjmować Twoją miłość, Twoje słowo. Chcę umieć pokonywać własne słabości! Chcę wciąż podejmować tę życiową misję, do której mnie powołujesz. Panie Jezu, mój Zbawicielu, który przyjąłeś ciężar krzyża dla mojego zbawienia, przyjmij moje zawierzenie, umocnij moją wiarę i uczyń mnie świadkiem Twojej Ewangelii. Amen.
1 Święty Jan Paweł II, Ecclesia de Eucharistia, 25.
2 Święty Jan Paweł II, Wstańcie, chodźmy!, Kraków 2004.
3 Homilia św. Jana Pawła II, Lednica, 2 VI 2001.
Źródło; Modlitewnik za wstawiennictwem świętego Jana Pawła II
Imprimatur
Kuria Metropolitalna w Krakowie
nr 150/2014, 27 stycznia 2014 r.
