Za Kościół w Wietnamie

Święci męczennicy wietnamscy, którzy jaśniejecie w gronie mężnych uczniów Chrystusa, prosimy Was, przyczyniajcie się swą modlitwą, by Kościół w Wietnamie mógł bez przeszkód i prześladowań głosić chwałę Boga. Proście o silną wiarę dla prześladowanych chrześcijan. Niech za łaską Bożą wytrwają w wierze, i przekażą ją następnym pokoleniom. Niech wielbią Chrystusa modlitwą i swoim przykładnym życiem i w ten sposób pociągają innych ku Niemu. Amen.

 

Św. Andrzej Dung - Lac i 116 towarzyszy, męczenników

Pierwsi misjonarze, którzy przynieśli wiarę chrześcijańską do Wietnamu, przybyli tam w 1533 r. Ich działalność nie spotkała się z przychylnością władz, które wydalały obcokrajowców ze swojego terytorium. Przez kolejne trzy stulecia chrześcijanie byli prześladowani za swoją wiarę. Wielu z nich poniosło śmierć męczeńską, zwłaszcza podczas panowania cesarza Minh-Manga w latach 1820-1840. Zginęło wtedy od 100 do 300 tysięcy wierzących. Stu siedemnastu męczenników z lat 1745-1862 św. Jan Paweł II kanonizował w Rzymie 18 czerwca 1988 r. (ich beatyfikacje odbywały się w czterech terminach pomiędzy 1900 i 1951 rokiem). Wśród nich jest 96 Wietnamczyków, 11 Hiszpanów i 10 Francuzów; było to ośmiu biskupów i pięćdziesięciu kapłanów; pozostali to ludzie świeccy. Prawie połowa kanonizowanych (50 osób) należała do Rodziny Dominikańskiej. Ponieważ zamieszkiwali oni teren apostolatu Tonkin Wschodni (położony na wschód od rzeki Czerwonej), który papież Innocenty XIII powierzył dominikanom z Filipin, nazywa się ich często męczennikami z Tonkinu.

Andrzej Dung-Lac, który reprezentuje wietnamskich męczenników, urodził się jako Dung An Tran około 1795 r. w biednej, pogańskiej rodzinie na północy Wietnamu. W wieku 12 lat wraz z rodzicami, którzy poszukiwali pracy, przeniósł się do Hanoi. Tam spotkał katechetę, który zapewnił mu jedzenie i schronienie. Przez trzy lata uczył się od niego chrześcijańskiej wiary. Wkrótce przyjął chrzest i imię Andrzej. Nauczywszy się chińskiego i łaciny, sam został katechetą. Został wysłany na studia teologiczne. 15 marca 1823 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako kapłan w parafii Ke-Dam nieustannie głosił słowo Boże. Często pościł, wiele czasu poświęcał na modlitwę. Dzięki jego przykładowi wielu tamtejszych mieszkańców przyjęło chrzest. W 1835 r. Andrzej Dung został aresztowany po raz pierwszy. Dzięki pieniądzom zebranym przez jego parafian został uwolniony. Żeby uniknąć prześladowań, zmienił swoje imię na Andrzej Lac i przeniósł się do innej prefektury, by tam kontynuować swą pracę misyjną. 10 listopada 1839 r. ponownie go aresztowano, tym razem wspólne z innym kapłanem, Piotrem Thi, którego odwiedził, by się u niego wyspowiadać. Obaj zostali zwolnieni z aresztu po wpłaceniu odpowiedniej kwoty. Okres wolności nie potrwał jednak długo. Po raz trzeci aresztowano ich po zaledwie kilkunastu dniach; trafili do Hanoi. Tam przeszli niezwykłe tortury. Obaj zostali ścięci mieczem 21 grudnia 1839 r. Andrzej był w pierwszej grupie męczenników wietnamskich beatyfikowanych w 1900 r.

Tomasz Tran Van-Thieu urodził się w 1820 roku w Trung-Quang w rodzinie chrześcijańskiej. Był seminarzystą wietnamskim. Po aresztowaniu proponowano mu uwolnienie, gdyby poślubił córkę mandaryna, co oczywiście wymagałoby zmiany wiary. Zniósł mężnie okrutne przymuszanie do odstępstwa od wiary i straszne tortury. Zginął uduszony 21 września 1838 roku.

Emanuel le Van-Phung (ur. 1796 r.) był mężnym katechetą wietnamskim, który odważył się dać schronienie katolickiemu kapłanowi ks. Piotrowi Doan Cong Qui. Odkryto to i obu zgładzono w Chan-doc 31 lipca 1859 r.

Agnieszka (Agnes) Le Thi Thanh, jest jedyną kobietą z grona 117 kanonizowanych w 1988 r. męczenników wietnamskich. Urodzona ok. 1781 r. w rodzinie chrześcijańskiej, była mężatką i matką sześciorga dzieci, które wychowywała po katolicku. W okresie prześladowania chrześcijan udzielała pomocy misjonarzom. Została aresztowana w marcu 1841 r. razem z księdzem, którego ukrywała w swoim domu. Żołnierze splądrowali dom i rozkradli dobytek rodziny. Była torturowana, ale nie wyrzekła się wiary. Oprawcy nie zdążyli wykonać na niej wyroku, ponieważ w więzieniu zaraziła się czerwonką i zmarła 12 lipca 1841 r.
 

Modlitwa do św. Cecyli

Święta Cecylio, przepełniona miłością do Chrystusa, niezłomna w walce o świętość i wierna Bogu aż do męczeńskiej śmierci. Prowadź nas drogami oddania Jezusowi na wzór Twojego oddania, czystości której jesteś doskonałym przykładem i miłości do Boga którą zwieńczyłaś heroiczną ofiarą z życia. Wyproś nam dar męstwa wobec wrogów naszej duszy, których Ty pokonałaś w samotnej walce. Ucz nas stawiać Pana zawsze na pierwszym miejscu we wszystkim co nas spotyka.

Patronko muzyki, daj nam zakosztować piękna tej sztuki a muzykom, nosicielom Bożej łaski talentu, wyproś dar pokornego i hojnego dzielenia się swoim darem z bliźnimi. Kieruj naszymi krokami i wskazuj na dobro i piękno podawane nam przez Pana na każdy nasz dzień.

Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Modlitwa ofiarowania

 

Panie nasz, Boże! Oto historia się powtarza. Kiedyś Rodzice Najświętszej Maryi Panny przyprowadzili Ją do świątyni. Była im wdzięczna za ich wrażliwość na Twój głos w sercu, za ich wierność Twoim poleceniom, za posłuszeństwo. Była im wdzięczna, że dałeś Jej takich rodziców, którzy ofiarowali Ją Tobie. To najlepsze co mogli uczynić dla Niej. Teraz my – dusze najmniejsze, przez wstawiennictwo Maryi, naszej Matki, pragniemy doświadczyć podobnie jak Ona, co jest dla nas najlepsze, a czego i Ty pragniesz. Zatem prosimy, niech dzisiaj Maryja przyprowadzi nas, aby ofiarować Tobie. Niech całym swoim Sercem, czyniąc to za nas, odda nas Tobie w sposób pełny. Niech odda Tobie nasze dusze i ciała, nasze charaktery i temperamenty, różne plany, pragnienia, nasze dążenia, te dalekie i te bliskie, nasze cele. Niech odda, Boże, wszystko, co jest naszą własnością, co do nas należy, co o nas stanowi, co kształtuje nasze postawy, co wytycza każdego dnia nasze drogi. Niech odda Tobie naszą codzienność, otoczenie, obowiązki, i naszych bliskich.
Panie nasz, za pośrednictwem Maryi przyjmij ofiarowanie naszego całego życie Tobie. Całego, aby już nic nie było naszą własnością, abyś to Ty był Panem, abyś to Ty posiadł nas na własność. Przyjmij ofiarowanie nas Tobie, bowiem tylko Ty wiesz jaki kształt nadać naszym duszom i co będzie dla nas szczęściem największym, tylko Ty możesz uczynić nas szczęśliwymi. Nie uczyni tego żaden człowiek, ani żadna inna moc, tylko Ty. Przyjmij to ofiarowanie, przez ręce Maryi, w naszych trudnościach, bowiem te szczególnie doskwierają człowiekowi. Człowiek boleśnie doświadcza cierpienia, ono często dominuje nad człowiekiem. Zatem przyjmij ofiarowanie Tobie naszych cierpień, aby nie zdominowały nas, abyśmy pomimo cierpienia, zawsze widzieli Ciebie, abyśmy zawsze byli w Ciebie wpatrzeni. Abyś to Ty panował w naszym życiu nad wszystkim.
Niech Maryja ofiaruje Tobie, Boże, naszą maleńką drogę miłości, a także powołanie na tej drodze, jakie każdy z nas indywidualnie ma realizować. Niech odda też Tobie nas, jako wspólnotę, abyś formował nas razem i oddzielnie, abyś kształtował z nas jedno. Abyś rzeczywiście z tej grupy osób uczynił doskonałą wspólnotę, gdzie będzie jedno serce, jedna dusza, jedna myśl, jedno rozumienie, jedno poznanie. Niech złoży dzisiaj w tej ofierze całą wspólnotę dusz najmniejszych, bo potrzebuje ręki Mistrza; nadal jest na początku drogi, nadal jest to jeszcze maleńkie dziecko, którego duszę trzeba pielęgnować i kształtować, a Ty, Boże będziesz wiedział najlepiej jak to czynić. Wspólnota ma swego ducha, swoją duszę. Składają się na nią wszystkie dusze, duch każdego z nas. A więc prosimy, czyń z nas jedność. Posyłaj też swoich Aniołów, aby chronili nas przed atakami szatańskimi. W świecie teraz nie ma jedności, człowiek zagubił tak bardzo pojęcie, ideał jedności, że nie potrafi jednoczyć się z innymi, każdy jest sam i każdy dba o siebie, widzi tylko swoje sprawy i nie potrafi łączyć się z innymi, aby tworzyć prawdziwą jedność, aby tworzyć prawdziwą wspólnotę osób. To niestety, dzieło szatana, dlatego, prosimy Ciebie, za przyczyną Maryi, abyś chronił naszą wspólnotę, bowiem na jedność są i będą szły jego ataki. Przez wstawiennictwo Maryi prosimy, rozlej swoją miłość, ona najlepiej tłumaczy sercu, ona najlepiej koi ból, miłość najlepiej leczy rany. Zatem prosimy Cię o miłość we wszystkich sercach dusz najmniejszych. Pragniemy też Ciebie prosić, abyś na tej drodze nieustannie towarzyszył maleńkim duszom. Abyś dawał poczucie swojej obecności każdemu z nas, abyśmy w swoich sercach nieśli nieustannie Twój obraz. Abyśmy mogli patrzeć na Ciebie, abyśmy nigdy nie stracili Ciebie z oczu. O wiele łatwiej, Boże, jest iść za tobą, kiedy dusza wpatruje się w Ciebie. Prosimy, udziel nam tej łaski, aby nasze serca nieustannie pragnęły Ciebie, by nieustannie dążyły do Ciebie, by tęskniły za Tobą.
Niech teraz spłynie na nas Twoje błogosławieństwo, które umocni w naszych sercach Twój obraz. Niech to błogosławieństwo będzie tą obecnością na stałe w nas. Prosimy, udzielaj nam łaski miłości, byśmy oczami miłości patrząc, widzieli więcej, głębiej, abyśmy widzieli Ciebie. Abyśmy dzięki miłości mieli siły i byli wytrwali.

Obrona wielka miasta Giedymina

Pieśń z 1756 r.

Obrona wielka miasta Giedymina,

Wilna całego pociecho jedyna.

W tej Ostrej Bramie obrona potężna,

Królowa Polska, a Litewska Księżna.

Mieszkanie Boga i złocisty Domie,

Twój pałac składasz tu przy Ostrej Bramie,

W stołecznem mieście, Stolico mądrości,

Tu rezydujesz w darów obfitości.

Reformowany Karmel ukochałaś,

Prawdziwą Matką gdy Jego zostałaś,

Przy Karmelitów jaśniejąc kościele,

Bronisz ten zakon, świadcząc Twych łask wiele.

Twój Święty Obraz wsławiony cudami

Jedyny feniks był między ogniami,

Jako wileńskie świadkami pożary,

Któreś gasiła, Maryjo, bez miary.

Widzianaś, Panno, na kościele była

Gdy się pożaru zawziętość srożyła,

Przybytkiem będąc Ducha Najświętszego,

Broniłaś, Matko, od ognia większego.

Doznało Wilno Twej, Panno, obrony,

Kiedy lew szwedzki brał je w swoje szpony.

Boś cudotwornie miasto ucieszyła,

Gdyś wrota z bramy na Szwedów wzruszyła.

Mocnąś się w ten czas, Panno Święta, stała,

Choć zjadła szwedzka Bellona ryczała.

Tyś jej straszniejszym obozem stanęła,

Że lwa potęga w momencie pierzchnęła.

Gdy nieprzyjaciel zdzierał Twoje szaty,

Uderzyłaś go o mur, że na szmaty

Roztrącon wkrótce pozbył i żywota,

Tak cała, Panno, byłaś w bramie złota.

Na twardy kamień raz dziecię upada,

A gdy do Ciebie strapiona przypada

Z swą prośbą matka, przy Twoim Obrazie,

Zdrowy synaczek w tym fatalnym razie.

Podróżny, kiedy w bystrej rzece tonie,

Zanurzyły się z wozem już i konie,

Krzyknie: Ratuj mnie, w Ostrej Bramie Matko!

W brzegu z widzianym staje cudem żartko.

W tej Ostrej Bramie Maryja jak w niebie

Słońce łask promień rozsiewa w potrzebie,

Ubogich ludzi, a tak na wzór słońca

Pełna Maryja swych cudów bez końca.

Doznają wszyscy Ostrą Bramę prawie

Drogę niebieską, do której w swej sprawie

Wchodzą do nieba Królowej i Pani

Chorzy, kalecy, niemocom poddani.

Tysięczne liczyć przyjdzie morza piaski,

Kto chce Maryi skomputować łaski,

Które na Ostrej Bramie jako morze

Zlewa Maryja ludziom w każdej porze.

Niechajże Bogu w Trójcy Jedynemu

Ojcu, Synowi, Duchowi Świętemu,

Że w łaskach Ostrą Bramę zdobi Panna,

Honor i chwała będzie nieustanna. Amen.

Modlitwa przebaczenia

Po otrzymaniu przykrej informacji o śmierci kogoś bliskiego

 

Boże! Ty Jesteś Panem życia.

Błagam Cię, pomóż mi znieść ten cios,

nie zbuntować się.

Pomóż mi pogodzić się z Twoją wolą.

I pomóż mi żyć dalej, w Twojej łasce...

A ukochanego N przyjmij do królestwa swego.

Amen.

 Wieczny odpoczynek racz mu dać, Panie,

a światłość wiekuista niechaj mu świeci.

Niech odpoczywa w pokoju.

Amen.

Zdrowaś Maryjo...

Królowo Wszystkich Świętych, módl się za niego.

Święty Michale Archaniele, wstawiaj się za nim.

Aniele Boży, Stróżu N , wstawiaj się za nim.

Święty Janie Chrzcicielu, wstawiaj się za nim.

Święty Józefie, wstawiaj się za nim.

Święta Barbaro, wstawiaj się za nim.

Święta Małgorzato z Antiochii, wstawiaj się za nim.

Święty Andrzeju z Avellino, wstawiaj się za nim.

Święty patronie N , wstawiaj się za nim.