Choinka

Zwyczaj stawiania w domu przystrojonej choinki trafił do Polski z Niemiec w XIX wieku.

Temu wiecznie zielonemu drzewku przypisano symbolikę rajskiego drzewa życia,

które było świadkiem grzechu Adama i Ewy. Stąd też dekoracja drzewka;

jabłka(dziś zastąpione szklanymi bombkami), wijące się jak wąż kusiciel łańcuchy,

które symbolizowały także okowy grzechu. W Polsce czasów zaborów choinkowe łańcuchy

oznaczały zniewolenie Ojczyzny.

Umieszczanie na gałązkach choinki światełek, a na jej czubku gwiazdy,

wyraża radosną nowinę o przychodzącym Świetle – Jezusie Chrystusie – który niszczy ciemności i wyzwala spod panowania zła.

On jest źródłem życia, co wymownie symbolizuje wiecznie zielone drzewo iglaste.

Choinka kryje w sobie także zapowiedź drzewa, na którym umarł Chrystus.

Zgodnie z legendą apokryficzną, krzyż Jezusa został wyciosany z drzewa ściętego w raju.

W ten sposób symbol drzewa spina dzieje zbawienia człowieka:

od rajskiego drzewa poznania dobra i zła do drzewa krzyża,

na którym Jezus zniszczył skutki grzechu pierworodnego i ponownie otworzył

ludziom bramy raju.

Gwiazda

Przyjście na świat Jezusa Chrystusa zakończyło epokę mroku i cienia śmierci(Łk 1,79)

Spełniła się nadzieja na nowe życie i zbawienie.

Opuszczenie krainy cienia i przejście do radosnej światłości symbolizuje wędrówka mędrców,

którzy przybyli do Jezusa prowadzeni przez gwiazdę.

Tak też światło łaski Bożej prowadzi każdego człowieka do spotkania z Chrystusem, Królem miłości.

Na pamiątkę gwiazdy, która przywiodła mędrców do Betlejem, zwyczaj każe rozpoczynać wieczerzę

wigilijną z chwilą pojawienia się na niebie pierwszej gwiazdki.

                                                                                                                                                                                                                    

Opłatek

Najważniejszym momentem wieczerzy wigilijnej

jest dzielenie się opłatkiem,

czyli cienkim, niekwaszonym chlebem.

w tej pięknej, polskiej tradycji kryje się echo

starochrześcijańskiego zwyczaju święcenia

chlebów, tzw. eulogii.

Były one składane na ołtarzu podczas Mszy Świętej.

Eulogie nie były ciałem Chrystusa,

gdyż nie konsekrowano ich, a jedynie błogosławiono.

Na znak duchowej jedności i braterskiej miłości

zanoszono je tym,

którzy nie mogli wziąć udziału w Eucharystii.

Polski opłatek podobnie jak eulogie,

jest symbolem wzajemnej miłości,

przebaczenia i jedności,

a także wyrazem najgłębszych i najszlachetniejszych życzeń,

jak również gotowości dzielenia się sobą z bliźnimi.

Warto więc zadbać o to, aby ten moment wieczerzy

był właściwie rozumiany i przeżywany.

Niech w święta w Twoim domu

zagości mądrość i zgoda,

uśmiech i dostatek.

Niech przez cały rok nie brakuje miłości

Przesyłam uściski i biały opłatek.

Świeca

W ostatnich latach stół wigilijny wzbogacił się o nowy element.

Jest nim świeca Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom,

podjętego wspólnie przez charytatywne organizacje

trzech największych polskich Kościołów:

Caritas Polską Kościoła Rzymskokatolickiego,

Diakonię Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP

I Eleos Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.

Fundusze ze sprzedaży tych świec są przeznaczone na pomoc

dzieciom z rodzin ubogich, pokrzywdzonym w wyniku

klęsk żywiołowych, sierotom.

Płomień wigilijnej świecy rozprasza ciemności smutku

i zniechęcenia i jest praktycznym sposobem głoszenia

orędzia pokoju i miłości.

Sami doświadczamy bezinteresownej miłości od Boga,

który bez naszych zasług ofiarował nam swojego Syna.

Przyjmując ten Dar, możemy odwzajemnić go miłością do bliźnich.

Puste miejsce przy stole

Piękna tradycja ustawiania na stole dodatkowego nakrycia

nawiązuje do zaduszkowego charakteru świąt Bożego Narodzenia.

Jest to bowiem czas jedności także z tymi,

którzy już odeszli do wieczności.

wolne miejsce przy stole może także przywodzić na pamięć żyjących

członków najbliższej rodziny, którzy z różnych powodów

nie mogą zasiąść do wigilijnej wieczerzy.

Wreszcie jest ono wyrazem solidarności

ze wszystkimi ludźmispędzającymi święta samotnie.

Przygotowanie wolnego miejsca przy stole

wyraża gotowość życzliwego przyjęcia w ten wieczór

także niespodziewanego gościa.

Nikt bowiem w te święta nie powinien czuć się samotny.

A nadzieja znów wstąpi w nas,
Nieobecnych pojawią się cienie.
Uwierzymy kolejny raz,
W jeszcze jedno Boże Narodzenie.
I choć przygasł Świateczny gwar,
Bo zabrakło znów czyjegoś głosu.
Przyjdź tu do nas i z nami trwaj,
Wbrew tak zwanej ironi losu.

Daj nam wiarę, że to ma sens,

Że nie trzeba żałować przyjaciół.

Że gdziekolwiek są dobrze im jest,

Bo są z nami choć w innej postaci.

I przekonaj, że tak ma być,

Że po włosach tych wciaż drży powietrze,

Że odeszli po to by żyć.

I tym razem będą żyć wiecznie.

Przyjdź na świat,

By wyrównać rachunki strat.

Żeby zająć wsród nas,

Puste miejsce przy stole.

Jeszcze raz pozwól cieszyć się dzieckiem w nas,

I zapomnieć że są puste miejsca przy stole.

A nadzieja znów wstąpi w nas,

Nieobecnych pojawią sie cienie.

Uwierzyli kolejny raz,

W jeszcze jedno Boże Narodzenie.

I choć przygasł świateczny gwar,

Bo zabrakło znów czyjegoś głosu.

Przyjdź tu do nas i z nami trwaj,

Wbrew tak zwanej ironi losu.

Przyjdź na świat,

By wyrównać rachunki strat.

Żeby zająć wsród nas,

Puste miejsce przy stole.

Jeszcze raz pozwól cieszyć się dzieckiem w nas,

I zapomnieć że są puste miejsca przy stole.